Η έννοια του ρ. βαριέμαι

Βαριέμαι. Τι συνηθισμένη έκφραση. Τι συνηθισμένη λέξη. Τι συνηθισμένο συναίσθημα για έναν έφηβο. Ειδικότερα για έναν έφηβο. Είτε είναι μαθητής, είτε είναι φοιτητής. Και οι δύο έφηβοι δεν είναι; Είναι...=]

Τόσες εκφράσεις, τόσα παράγωγα, τόσες φράσεις, σχετικά με αυτήν την λέξη. Τόσες φορές την ακούμε. Είναι η λέξη που ίσως λέει ή και ακούει περισσότερο από όλες τις άλλες ένας έφηβος. Ή τουλάχιστον, από τις λίγες που τις λέει και το καταλαβαίνει ότι τις λέει xD.

Για να δούμε όμως την ετυμολογία της.

Σύμφωνα με το Βικιλεξικό(το λεξικό του Μπαμπινιώτη όπως και το Πρωΐας δεν έδιναν ετυμολογία, ενώ η εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη δεν το ανέφερε καν),  το ρήμα αυτό προέρχεται από τη λέξη βάρος. Αλλά όλοι γνωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε πως προέρχεται από το ρήμα βαράω.

   Ας υποθέσουμε ότι είναι σωστή η δεύτερη υπόθεση. Σκεφτείτε το λίγο. Αν το πάρουμε ότι η ετυμολογική ρίζα είναι το βαράω, τότε το βαριέμαι μπορεί να σημαίνει πέραν του ότι βαράω τον εαυτό μου, μπορεί να σημαίνει βαράω την ώρα μου. Την βαράω άσκοπα δηλαδή. Που υποδηλώνει ότι δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω. Δηλαδή βαριέμαι. Βαράω μύγες που λέμε. Εννοούμε ότι δεν κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ και γενικά βαριόμαστε. Σκυλοβαρέθηκα. Δηλαδή ότι συμπεριφερόμαστε όπως τα σκυλιά τα μεγάλα, που την ημέρα λιάζονται και κοιμούνται, δηλαδή δεν κάνουν τίποτα. Βαριούνται ουσιαστικά(υποθέτουμε).
   Θα μπορούσαμε βέβαια να πούμε, ότι έχει να κάνει και με το βάρος. Πάρτε για παράδειγμα την έκφραση πέφτει βαρεμάρα. Πέφτει. Δηλαδή έχει βάρος. Ταράααν. Βέβαια μπορεί να είναι έκφραση απλή, στην αργκώ χωρίς να έχει κάποια συγκεκριμένη ερμηνεία. Δεν ξέρω, δεν το βρήκα. =Ρ

Σημασία έχει, για να τελειώνουμε σιγά σιγά, ότι αυτή η λέξη, με ΟΟΟΥΥΥΛΑΑΑ τα παράγωγά της(βαρεμάρα, βαρεμένος, υπερβαρεμένα, κωλοβαριέμαι, σκυλοβαριέμαι, βαριεστημάρα κλπ), είναι μια λέξη που κατέχει ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ, ναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ θέση παρακαλώ, στο λεξιλόγιο του Νεοέλληνα. Ξεχωριστότατη κιόλας. Όλοι οι Νεοέλληνες* την έχουν μπροστά μπροστά, έτοιμη να βγει από το κουτάκι-λεξικό του μυαλού τους. Οπότε μην παραξενευτείτε αν καθώς περπατάτε στον δρόμο ακούσετε κάτι που σας θυμίσει αυτήν την λέξη. Θα είναι κάποιο καινούριο, ευφάνταστο παράγωγο που θα έχουν εφεύρει οι σημερινοί Νέοι. Και μην ξεχνάτε, μπορεί ο σημερινός έφηβος να χρησιμοποιεί ΠΟΛΥ και να νιώθει αυτήν την λέξη, μα όλοι οι Νεοέλληνες** την χρησιμοποιούν αρκετά!



* Μην μπερδευτείτε! Σημαντικό! Οι Έλληνες υπάλληλοι του Δημοσίου, δεν έχουν σκεφτεί ΠΟΤΕ αυτή την λέξη! Μην μπερδευτείτε εε;;;; 

** Εκτός από τους υπαλλήλους του Δημοσίου είπαμε!

Ωρίμανση Συναισθήματος.

Σαν ήρωας που έχασε τα μάτια του
σαν ήρωας που έχασε τα όπλα του
σαν ήρωας που τις δυνάμεις του γυρεύει
σ' έναν ψεύτικο, εχθρικό κόσμο.

Σαν πουλί που του έκοψαν τα φτερά
σαν λιοντάρι που έχασε τις δυνάμεις του
σαν άλογο που είδε τα πόδια του να κόβονται
σαν σκύλος που είδε τα δόντια του να χάνονται.

Σαν τον άγγελο που έχασε την ελευθερία του
σαν σαμουράι που στερήθηκε την τιμή του
σαν πνεύμα που δεσμεύτηκε με σώμα
σαν ψυχή που της απαγορεύτηκε να νιώσει.

Μια σκιά περιφέρεται
χωρίς προορισμό κινείται
σα να ψιθυρίζει
σα να αναζητεί.

Σαν πληγωμένου ανθρώπου
μοιάζει η σκιά
μα το ξέρω πως δεν είναι
γιατί αυτόβουλη μοιάζει να κινείται.

Ανοίγω το μυαλό μου
συναντώ τις δυστυχίες όλων
όλων των πλασμάτων γύρω μου
μα της σκιάς αναζητώ.

Κι όταν την εντοπίζω
προσπαθώ να την αγγίξω
και συναντώ αίσθημα έντονο
παντοδύναμο, τρομαχτικό συναίσθημα.

Το νιώθω να με κατακλύζει
η απόγνωση με περιτριγυρίζει
κι ύστερα ξυπνώ μες στον ιδρώτα, ανακουφισμένη.
Έτσι νιώθω τώρα, απελευθερωμένη.

Ένας περιπατητής σε ένα δάσος... Part 2

Μαθαίνω μετά από καιρό, από μία κουκουβάγια, που βρισκόταν εκείνο το βράδυ σε ένα δέντρο κοντά στο δρόμο του περιπατητή. Τον είδε να σταματάει σε ένα σκοτεινό ξέφωτο, δίπλα σε μια λιμνούλα. Μου είπε πως στάθηκε δίπλα της, γονάτισε και κοίταξε την αντανάκλασή του. Ύστερα χάιδεψε το νερό, μα σηκώθηκε ταραγμένος καθώς άκουσε ένα θόρυβο πίσω του. Μα σαν έψαξε γύρω του, δεν είδε τίποτα. Ώσπου ξεπρόβαλλε δειλά δειλά, από μια όμορφη πασχαλιά δίπλα, ένα μικρό ελάφι. Εκείνος στάθηκε και το κοίταξε με μια γαλήνια έκφραση. Σα να ξέχασε αυτοστιγμή τα προβλήματά του. Του έκανε νόημα να πλησιάσει μα εκείνο δείλιασε. Τότε έσκυψε και ισορρόπησε στα δυο του λυγισμένα πόδια, δίνοντάς του την ευκαιρία να τον πλησιάσει μόνο του. Το έλαφι δίσταζε στην αρχή, μα σιγά σιγά άρχισε να κατευθύνεται προς εκείνον. Το νερό της λίμνης χάριζε μια μαγική δροσιά στο ξέφωτο. Καθώς το ελάφι πλησίαζε τον άνθρωπο, εκείνος έμοιαζε να αλαφραίνει. Το ταλαιπωρημένο του πρόσωπο, άρχιζε να αλλάζει, να αποκτάει μια λάμψη, σαν να ξαλαφραίνει. Κι όταν το ελάφι έφτασε κοντά του, εκείνος άπλωσε το χέρι του και το χάιδεψε ευτυχισμένος, φρέσκος. Πέταξε το πανωφόρι του που τον βάραινε δίπλα στη λίμνη, έβρεξε άλλη μια φορά το πρόσωπό του, και σκαρφάλωσε στην πλάτη του ελαφιού χαϊδευόντάς το. Εκείνο κινήθηκε ήρεμο προς τα δέντρα και χάθηκε στις τελευταίες σκοτεινές στιγμές της νύχτας...

Μια συμβολική ιστορία...

Ένας περιπατητής σε ένα δάσος... Part 1

Μέσα στο σκοτάδι, ένα βουβό πρόσωπο διασχίζει ένα μονοπάτι. Περπατητής λέει το βάδισμά του. Σκούρα ρούχα. Κουρασμένη κίνηση. Βασανισμένος φωνάζει η κλίση του κεφαλιού του. Καθώς περπατεί στο σκοτεινό μονοπάτι, με το φως του φεγγαριού να αντανακλάται στα λιγοστά μεταλλικά αντικείμενα που έχει πάνω του, συνεχίζει να μπαίνει πιο βαθιά στο δάσος. Όμως δε μοιάζει να ελέγχει εκείνος τα πέλματά του. Σα να τον οδηγούν μόνα τους στο άγνωστο. Πίσω του, έχει πετάξει κάθε τι που μάλλον του θυμίζει τον πραγματικό του κόσμο. Ένα πορτοφόλι άδειο, ένα χαλασμένο ρολόι χεριού, μια φωτογραφία μιας πλούσιας οικογένειας και μια παλιά κορνίζα αφιερωμένη από φίλους. Σα να προσπαθεί καιρό να ξεφύγει. Σα να τον κάνουν δυστυχισμένο όλα όσα είχε. Και η παλιά κορνίζα, σα να 'χει καιρό να πάρει κάτι από τους φίλους του. Σα να μην έχει πια φίλους... Τι περίεργο. Κρατάει μόνο το πανωφόρι του και αφήνει πίσω του το φεγγαρόλουστο μονοπάτι. Σα να έχει αποδεχτεί την μοίρα του, αφήνεται στο περπάτημά του...

Beloved Rain.

Βροχή. ♥

http://www.youtube.com/watch?v=e2Ma4BvMUwU

Ω, γλυκιά μελαγχολία...

Ένα όνειρο. Ένας οξύς πόνος. Σκέψεις. Συναισθήματα. Εικόνες. Ιδρώτας.

Σα να νιώθεις προδομένος. Χωρίς όμως να ξέρεις από τι. Και πάνω στο αποκορύφωμα της μοναξιάς σου, της πονεμένης μελαγχολίας σου, να γελάς.

Όταν όλο το δωμάτιο το θες μαύρο, συνοδεία με την μελαγχολικότερη μουσική σου, ξαπλώνεις παραδομένη/ος στο υπέρτατο συναίσθημα της μελαγχολίας. Την νιώθεις να εισχωρεί σε κάθε κύτταρο του κορμιού σου, και αφήνεις την αστείρευτη δύναμή της να σε κατακλύζει...την νιώθεις ευεργετική...φέρνοντας σου θλίψη ή πόνο, σε κάνει να συνειδητοποιείς τον εαυτό σου...και ή σε αποκοιμίζει σε έναν πονεμένο μα ήσυχο και μάλλον καθησυχαστικό ύπνο, ή σε βοηθάει να ξεσπάσεις και σε παρασύρει σε έναν ευεργετικό ύπνο με γλυκές επιδράσεις...

ώ, γλυκιά μελαγχολία.

Μερικά συναισθηματικοπερίεργα και οι Πανελλαδικές.

  Είναι περίεργο. Είναι πραγματικά περίεργο το πώς ο άνθρωπος κλείνεται στην δικιά του, αυτοσχέδια μοναξιά. Και την ζει με κάθε ίνα του κορμιού του. Και όταν το εκφράσει αλλού, χα, γελάνε. Κι εκείνος νιώθει μειωμένος, νιώθει απογοητευμένος, νιώθει περιθωριοποιημένος. Νιώθει περίεργος. Ίσως όμως και να ΄χει δίκιο. Απλά οι άλλοι να μην το καταλαβαίνουν. Να μην καταλαβαίνουν ότι το σπρώχνουν μακριά.
 
Οι σχέσεις σε αυτές τις ηλικίες είναι περίεργες. Μπερδεύονται οι φιλιές με τις ερωτικές σχέσεις, ψαχνόμαστε όλοι στα σεξουαλικοτέτοια(μη χέσω), στα σχολικοτέτοια, στα φιλικοτέτοια, και ταυτόχρονα, νιώθουμε όλοι στον κόσμο μας.
 
Είναι περίεργο πώς μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος μέσα σε τρεις μήνες. Πως γίνεται να μοιάζει αγνώριστος. Να τον αφήνεις έτσι, και να τον βρίσκεις ανάποδα. Λες και κάτι μπήκε μέσα του και τον άλλαξε. Αλλά από την άλλη θα μου πεις, δεν άλλαξε. Έτσι ήταν. Μα κρυβόταν. Οκ, πάσο.

Και τότε, εκείνο το συναίσθημα κενίλας. Που δεν βαριέσαι του θανατά μεν, αλλά με το που ασχολείσαι με κάτι, μισό λεπτό μετά, το θεωρείς παντελώς ανούσιο. Παντελώς ηλίθιο. Αλλά δεν βαριέσαι. Απλά ΤΙΠΟΤΑ, μα ΤΙΠΟΤΑ, δεν σου κινεί το ενδιαφέρον. Αλλά δεν βαριέσαι. Παλαβό και τούτο.


Και τότε, αναρωτιέσαι. Ου, άντε να τα φτιάξω με κανέναν. Ή, αυτή η καυτή απέναντι είναι καλή για ψάρεμα. Αλλά ποτέ δεν υλοποιείς αυτά που σκέφτεσαι. Ή, αρχίζεις τα α, με κοίταξε, α μου μίλησε, και μόλις σε ρώτησε αν είσαι στο σχολείο ή όχι, ή τα πω, ένας κώλος ή τα, τι βυζιά είναι τούτα και τα σχετικά. Αλλά τελικά μένεις με την ιδέα.



Ακούω παντού γύρω μου Πανελλήνιες. Πανελλήνιες, πανελλήνιες, πανελλήνιες. Στις εξετάσεις παιδιά, μα παιδιά στις εξετάσεις, και στις εξετάσεις. Προσέχτε στις Πανελλαδικές. Είναι σημαντικό για τις Πανελλαδικές. Καλέ ακούτε; Θα πέσει στις Πανελλαδικές.

ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ. Είμαστε Α' Λυκείου, μόλις ήρθαμε εδώ, και ήδη ακούμε για κάτι το οποίο είναι δύο χρόνια μακριά. Απορώ πως δεν έχουν πηδήξει από κάποιο παράθυρο τα παιδιά που δίνουν ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ. Οκ, ξεκολλήστε. Δε λέω, πρέπει να σοβαρευτούμε, ναι(άλλο αν δεν μας το επιτρέπει εύκολα η ηλικία), να στρωθούμε, ναι, να είμαστε συνεπείς, ναι, αλλά οι Πανελλήνιες αργούν ακόμα, και δεν χρειάζεται να αγχώνετε τους καλούς και συνεπείς μαθητές(βασικά αυτοί είναι που αγχώνονται περισσότερο), από τώρα. Έχουμε ακόμα δυο χρονάκια. =]


Ω, δεν ξέρω τι λέω βραδιάτικα. Καλή σας ημέρα, ή καλή σας νύχτα. Ό,τι λαχταράει η ψυχή σας φίλοι μου.  =]