Changes.

Αυτό το πράγμα…Να κοιτάς γύρω σου, να κοιτάς τους ανθρώπους που κάποτε ήξερες τα πάντα για αυτούς, τους ανθρώπους που σε ήξεραν καλύτερα κι από την τσέπη σου. Και να μην μπορείς να καταλάβεις πώς ταίριαξες μαζί τους. Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους να είναι τόσο δεμένοι; Να βλέπεις πόσο τους έχεις χάσει τώρα. Και να συνεχίζεις να προχωράς, ακάθεκτος, ανεπηρέαστος.

Πώς αλλάζει ο άνθρωπος…Μπορεί κάποιος να χρειαστεί χρόνια για να αποδεχτεί μια κατάσταση…Και ένας άλλος να μην το καταλάβει καν.

Και ξάφνου, βρίσκεσαι σε μια κατάσταση που ξέρεις πως στην ουσία δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνεις. Απλά περιμένεις να τελειώσει η αντίστροφη μέτρηση. Και δεν σε χωράει ο τόπος. Αδημονείς να πας παρακάτω από την πόρτα που δεν λέει να ανοίξει. Άιντε επιτέλους, έσκασα εδώ μέσα…:)

Τόσο διαφορετικοί, και συνάμα τόσο ίδιοι.

Πόσο μικροί είμαστε. Πόσο χαζοί. Είναι αστείο αν το σκεφτείς. Νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Ότι όλα λίγο πολύ είναι σαν και 'μας...σαν κι αυτά που ξέρουμε, που έχουμε δει, που γνωρίζουμε. Και πως κατα βάθος, όλα είναι παραλλαγές όσων μας περιτριγυρίζουν. Πόσο χαζοί Θεέ μου! Δεν είναι μόνο η θεωρία...Γιατί στη θεωρία όλοι πιστεύουμε στην διαφορετικότητα των άλλων. Το θέμα είναι να το δεις εσύ, με τα ίδια σου τα μάτια, να το συνειδητοποιήσεις. Όταν το δεις, το καταλάβεις....Δεν το χωράει το μυαλό σου.
Συχνά, μπαίνω σε ένα δωμάτιο και βλέπω ανθρώπους μαζεμένους. Ή στο τραίνο. Και μ'αρέσει να σκέφτομαι τη ζωή τους...Τι μπορεί να τους σημαδεύει, τι μπορεί να σκέφτονται συνέχεια, όπως κάνω εγώ. Τι συναισθήματα τους διέπουν, τι έχουν ζήσει. Την οπτική γωνία που έχουν να βλέπουν τα πράγματα, να αντιλαμβάνονται, να νιώθουν. Τους διαφορετικούς κόσμους. Πόσο διαφορετικοί μπορούν να είναι...
Κι όταν το συνειδητοποίησα, αφού μαγεύτηκα στην αρχή, τρόμαξα..Τι νόημα έχει να ζεις όταν δεν υπάρχει κανείς που να σε καταλαβαίνει, να πλησιάζει τη σκέψη σου; Και επανήλθε στην επιφάνεια αυτό το συναίσθημα ότι δεν με καταλαβαίνει κανένας. Ποιος μπορεί; Αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις σα θηρίο μες στο κλουβί, σαν ανήμερο θεριό που κάθε στιγμή που περνάει θυμώνει περισσότερο, νιώθει ότι οδηγείται σε αδιέξοδο και ότι δεν υπάρχει κανείς μα κανείς να το καταλάβει.
Μα....δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μπορεί ο κάθε άνθρωπος να είναι ένας διαφορετικός κόσμος από μόνος του, από την άλλη όμως, δεν είναι και τόσο διαφορετικός...Εν τέλει, όλοι είμαστε άνθρωποι. Έχουμε αισθήματα, πληγωνόμαστε, φοβόμαστε, αγαπάμε, χαιρόμαστε, κλαίμε, θυμώνουμε. Καταλαβαίνουμε, παίζουμε θέατρο, κρυβόμαστε, λέμε αλήθεια, γελάμε, βραχυκυκλώνουμε. Οι εμπειρίες του καθενός χτίζουν τον χαρακτήρα μας και δημιουργούν τον άνθρωπο που είναι ο καθένας μας. Τη σημασία έχει τελικά, τι κόσμος είναι ο καθένας μας;
Ακόμα κι αν νιώθουμε ότι ο άλλος δεν μας ταιριάζει, δεν μας καταλαβαίνει, δεν έχει σημασία. Γιατί όπως και 'μεις πληγωνόμαστε, έτσι πληγώνεται κι αυτός. Αξία αποκτούν οι ανθρώπινες σχέσεις όταν υπάρχει κατανόηση και συγκατάβαση. Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουμε τον κόσμο του άλλου, ας τον ακούσουμε. Ας του χαμογελάσουμε.
Κι ας του δώσουμε μια ευκαιρία.
Οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται.
Γιατί έτσι γεννιούνται οι ανθρώπινες σχέσεις.
Που γίνονται όλο και πιο στενές, και σε βάθος χρόνου, γίνονται
φιλίες.

Κωστής Μαραβέγιας - Δίψα (Στίχοι)

Δεν είν' η Κίρκη η μάγισσα του σεξ η θεά,
η Καλυψώ, η Ναυσικά με του μπαμπά τα λεφτά.
Δεν είν' η θάλασσα, ο ήλιος, τα χαμένα νησιά.
Δεν είναι τίποτα από όλα κι είναι όλα αυτά!
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, που σε κρατάει ζωντανό.
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, για καθαρό ουρανό.
Δεν είν' οι φίλοι, ξενύχτια, τσιγάρα, ποτά.
οι μουσικές, οι μουσικές γύρω απ'την ίδια φωτιά.
Παλιά σου όνειρα, ταξίδια με καινούρια πανιά.
Δεν είναι τίποτα απ'όλα κι είναι όλα αυτά!
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, που σε κρατάει ζωντανό.
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, για καθαρό ουρανό.
Παλιές σου νίκες, και ήττες, και λάθη σωστά.
Η ξενιτιά, η ξενιτιά, του γυρισμού η χαρά.
Κι αυτός ο κάποιος που σου γνέφει απ'το λιμάνι μακριά,
δεν είναι τίποτα απ'όλα κι είναι όλα αυτά!
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, που σε κρατάει ζωντανό.
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, για καθαρό ουρανό, για ουρανό!

Χρώματα αλλάζει,
και σαν ποτάμι μοιάζει,
σαν το νερό, σαν το νερό!
Που σκύβεις και το πίνεις,
Μα τη φωτιά δε σβήνεις,
δε σβήνεις τον καημό!

Για ουρανό, είναι η κρυφή σου η δίψα για ουρανό!



Μαραβέγιας - Δίψα

Η ασπίδα μου: Τα γυαλιά μου.

Monitor - Άνθρωποι Μόνοι

Δεν μ’αρέσει να μην φοράω τα γυαλιά μου. Στρεβλώνεται η πραγματικότητα. Γίνεται άσχημη, θολή, αβέβαιη….Με τρομάζει…Με μπερδεύει….Με κάνει ανασφαλή…Παρολά ταύτα επιμένω κάποιες φορές, να μην φοράω τα γυαλιά. Για να εξασκούμαι…Δεν το αντέχω όμως. Με τρομάζει. Αρκετά κάποιες φορές. Με τα γυαλιά μου, νιώθω σιγουριά, βεβαιότητα, ξέρω τι γίνεται γύρω μου, το βλέπω, το αναγνωρίζω, το ταυτοποιώ. Έχω υψηλή ευκρίνεια και ξέρω τα πάντα για αυτό. Αρκετά βασικά για να μην με τρομάζει. Είναι σαν μια προστασία από τον έξω κόσμο…Τα γυαλιά μου. Που μου δείχνουν ακριβώς τι είναι το κάθε πράγμα. Που μου μεταφέρουν τις πληροφορίες που χρειάζομαι για το κάθε αντικείμενο. Για ότι κοιτάω. Χωρίς τα γυαλιά μου, είμαι ευάλωτη. Μου λείπει η ασπίδα μου. Που με καλύπτει, που με κάνει να νιώθω αυτοπεποίθηση. Χωρίς τα γυαλιά ο κόσμος αλλάζει, γίνεται διαφορετικός, αβέβαιος, άγνωστος…Τα γυαλιά είναι η ασπίδα μου, η μάσκα μου, που με κάνει να νιώθω σίγουρη για τον εαυτό μου και μου δίνει μία σωστή εικόνα για την πραγματικότητα Είναι άραγε σωστή όμως; Γιατί τα μάτια μου, εξαρτώνται από τα γυαλιά μου. Αν τα γυαλιά μου δίνουν μια πειραγμένη εικόνα της πραγματικότητας; Τότε κι εγώ την αντιλαμβάνομαι λάθος….Και χωρίς τα γυαλιά μου, είμαι γυμνή…Νιώθω γυμνή μπροστά στην αλήθεια, μπροστά στον άλλο..Ευάλωτη…Ευάλωτη. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόσο σημαντικά είναι για μένα. Το βάθος της σημαντικότητάς τους. Πάντα το συζήταγα με τον πατέρα μου, πως ενστικτωδώς στην αρχή, όταν φόραγα φακούς, δεν μπορούσα να είμαι άνετη. Όμως μετά μου πέρασε. Μα δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Γιατί τα γυαλιά ήταν η ασπίδα μου στην πραγματικότητα, και όχι η προστασία των ματιών μου. Ήταν η προστασία του μυαλού μου. Και τα αντικατέστησαν οι φακοί. Ποτέ δεν γυμνώθηκα. Απλά άλλαξα ασπίδα. Και όταν βγάζω τα γυαλιά, συνήθως πριν πέσω για ύπνο, και είμαι με κάποιον άλλο, φίλη, φίλους, σε sleepover πχ, και πλησιάζω το πρόσωπό μου κοντά στα μάτια τους και τους κοιτάω χωρίς τα γυαλιά μου, νιώθω περίεργα...Όμορφα. Αληθινά. Ελεύθερα. Γιατί κοιτάω τους ανθρώπους ακριβώς όπως είμαι....Καθαρή. Αληθινή. Πραγματική.
    Η διαφορά αυτή δεν φαίνεται ποτέ. Στη ζωή. Στην καθημερινότητα. Έχει να κάνει στο πως λειτουργώ εγώ. Είναι σαν να παραμυθιάζω τον ίδιο μου τον εαυτό. Σα να κρύβομαι από αυτόν. Και να μην το ήξερα μέχρι τώρα που το συνειδητοποίησα...Λίγα είναι τα άτομα με τα οποία έχω περάσει ώρες μαζί τους χωρίς τα γυαλιά μου. Που είμαι αληθινή μαζί τους. Αληθινή όμως για μένα. Γιατί αυτοί δεν βλέπουν τη διαφορά. Εγώ όμως τη νιώθω, την αισθάνομαι, την αντιλαμβάνομαι...Είμαι πιο χαρούμενη όταν βλέπω έναν άνθρωπο από πολύ κοντά χωρίς γυαλιά...Όταν παρατηρώ κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του από κοντά....τότε νιώθω πως τον γνωρίζω καλύτερα...Όταν παρατηρώ τα μάτια του...Και το κάνω γιατί είναι ο μόνος τρόπος να τον δω καλά, επειδή δεν φοράω τα γυαλιά μου. Τότε νιώθω αληθινή στον εαυτό μου...
Καληνύχτα. Τώρα θα βγάλω τα γυαλιά μου, θα κοιτάξω την ακαταλαβίστικη οθόνη και τις γραμμές με τις λέξεις με τα ακατανόητα νοήματα, και θα ξαπλώσω να κοιμηθώ χαζεύοντας ένα δωμάτιο εντελώς διαφορετικό από αυτό που βλέπω τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Έχω έναν κόσμο δικό μου, κατά δικό μου, που κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να τον δει. Έναν κόσμο που εγώ αποκωδικοποιώ όπως εγώ θέλω. Έναν κόσμο που δεν μπορέσει κανείς να δει, να πλησιάσει, να αγγίξει, να βεβηλώσει. Έναν δικό μου κόσμο που μπορώ να καταφύγω εγώ όποτε θέλω, αρκεί να βγάλω την ασπίδα μου....Μερικές φορές όμως, όταν δεν έχω την ασπίδα μου, ο κόσμος μου με τρομάζει....Και τότε απλά ξαναφοράω τα γυαλιά μου.

Καληνύχτα.

Μια νέα σταγόνα στην δική μου θάλασσα των αναμνήσεων :)

Coldplay - Clocks...:)

Είναι κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου, που ξέρεις ότι χάραξαν την υπογραφή τους πάνω σου. Δεν έχει σημασία αν τελικά θα κρατήσεις πολλά πράγματα από αυτούς. Απλώς οι αναμνήσεις τους θα είναι πάντα κομμάτι των σκέψεών σου. Αυτοί οι άνθρωποι που θα θυμάσαι τα χαμόγελά τους μαζί με την παιδική σου ηλικία. Μαζί με πολλές αναμνήσεις, μαζί με αυτές τις σκέψεις που σε ταξιδέυουν πίσω, σε χρόνια περασμένα. Τέτοιους ανθρώπους δεν συναντάς συχνά. Δεν έχει σημασία μόνο ο άνθρωπος, έχει σημασία και πως τον συγκρατούμε εμείς στην μνήμη μας.

 Έχω κρατήσει πολλούς ανθρώπους στη μνήμη μου. Ίσως και παραπάνω από όσους κρατούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Παρόλα ταύτα, αν με ρωτήσεις, θυμάμαι τον καθένα ξεχωριστά και θα ‘θελα να τον έχω δίπλα μου σε κάθε βήμα της ζωής μου. Τελικά, κάποιοι λίγοι μένουν μαζί σου. Αυτοί οι καθηγητές, δάσκαλοι, αγαπημένοι άνθρωποι, μεταφέρουν τη ζωή τους, τις γνώσεις τους, τα πιστεύω τους, τη διάθεσή τους στην δική σου ζωή. Στην δική σου καθημερινότητα. Αυτοί οι άνθρωποι όπως και να το κάνουμε δεν σ’αφήνουν αναλοίωτο.
  Αυτή τη χρονιά προστέθηκε ένας ακόμα τέτοιος άνθρωπος στις αναμνήσεις μου. Ένας άνθρωπος που μπορεί να μην με επηρέασε όπως περίμενα, μπορεί να μην με επηρέασε όπως θα ήθελε, όμως το έκανε. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, διαφορετικός και συχνά «διφορούμενος». Μπορεί να πέρασα ένα μικρό χρονικό διάστημα μαζί του, σε σχέση με άλλους μαθητές του, όμως ήταν αρκετό για να δεθώ μαζί του. Είναι ένας άνθρωπος που θα μου λείψει για τις ιδέες του, για την ιδιαιτερότητά του, για την....παραξενιά του, για την διαχυτικότητα και την ενεργητικότητά του. Ήταν μια τελείως διαφορετική εμπειρία, τελείως διαφορετικός άνθρωπος από αυτούς που θα συναντήσετε ποτέ, και μία συνάντηση μαζί του θα σας πείσει. Μπορεί να μην ξέρω αληθινά τι άνθρωπος είναι, μπορεί να μην τον γνώρισα καλά, να μην τον πρόλαβα, αλλά παρόλα ταύτα έγινε κομμάτι των αναμνήσεών μου και ξέρω ότι θα μου λείψει στα σίγουρα. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Ας είναι πάντα καλά κι ευτυχισμένος. Όπου κι αν είναι!

Although, you never know, life might make us to meet again one day!

Be the change you want to see in the world.

Είναι η 3η φορά μέσα σε ένα μήνα που ανοίγω τον blogger να γράψω κάτι και απλά κάθομαι και κοιτάω το λευκό κουτί...Το τελευταίο διάστημα ενώ νιώθω καμιά φορά πράγματα να με πνίγουν, τελικά όταν πάω να τα εκφράσω, είτε με παράπονο σε φίλους, είτε γράφοντας κάτι, είτε ζωγραφίζοντας, δεν βγαίνει τίποτα. Απλά κοιτάω μια άδεια κόλλα χαρτί, μία άδεια επιφάνεια, ή τον απέναντι τοίχο μην έχοντας τι να πω. Την στιγμή που πάω να τα εκφράσω εξαφανίζονται. Δεν ξέρω αν είναι κακό αυτό.
Γενικώς περνάω μια καλή φάση στη ζωή μου. Έχω άγχη, ξεσπάσματα, νεύρα(κυρίως και όπως πάντα) και στεναχώριες. Το τελευταίο βέβαια είναι σχεδόν ανύπαρκτο, το πρώτο έντονο γενικά και όσο για τα δύο ενδιάμεσα...Δεν είναι όμως νεύρα και πίκρα σε φίλους, πρόσωπα, καλούς μου ανθρώπους κλπ. Είναι σε καταστάσεις. Και είναι τα νεύρα που εκνευρίζεσαι για κάτι και απλά επιχειρηματολογείς με ένταση. Ω ναι. Κατάφερα κάτι τέτοιο. Να κρατάω την ψυχραιμία μου, να περιμένω, να ξεσπάω όταν πρέπει απλά λέγοντας πολλά πράγματα. Χωρίς να ωρύομαι όπως παλιότερα. Χωρίς να επιπλήττω τους ανθρώπους.

Ξέρετε, όταν δουλεύετε για κάτι, όταν το παλεύετε, το κυνηγάτε, όσο καιρό κι αν πάρει, θα το πετύχετε...Αρκεί να το κυνηγήσετε...Έχω ζωντανό παράδειγμα πια, δεν μιλάω...εκ πείρας.
Όλα είναι στο μυαλό. Σκέψεις. Λέξεις. Πράξεις. Όλα εξαρτώνται από 'σας.

Και 3 φοβερά πράγματα: :)

1.  Never, ever give up. An amazing story.

2.

3.

Καλό σας βράδυ (and like always, I'm closing my post with a song...:) Enjoy! )

Μια καλοκαιρινή μέρα στη μέση του φθινοπώρου!

Πανέμορφη μέρα! Τόσο καλοκαιρινή! Τόσο γλυκιά! Τι κρίμα να λείπουν οι φίλοι τριήμερο, ή να διαβάζουν. Μα μπορείς να διαβάσεις με τέτοιο καιρό; Μπορείς να κλείσεις την πόρτα, να σκύψεις το κεφάλι και να κάτσεις να μάθεις το όμνυμι; Ή να κάνεις την υπόλοιπη έκθεση των αγγλικών; Όχι δεν μπορείς. Εγώ τουλάχιστον όχι. Δεν μπορώ να αφήσω μια τέτοια μέρα, που μου ανεβάζει την διάθεση ό,τι κι αν έχω, να πάει χαμένη. Όσο τέζα κι αν είμαι, κάτι τέτοιες απίθανες μέρες, αξίζει να παραμερίσεις τις σκέψεις σου, τα προβλήματά σου, τα κολλήματά σου και τις στεναχώριες σου και να περπατήσεις με ένα φιλαράκι απολαμβάνοντας το βραδάκι που πέφτει. :)