Μια νέα σταγόνα στην δική μου θάλασσα των αναμνήσεων :)

Coldplay - Clocks...:)

Είναι κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου, που ξέρεις ότι χάραξαν την υπογραφή τους πάνω σου. Δεν έχει σημασία αν τελικά θα κρατήσεις πολλά πράγματα από αυτούς. Απλώς οι αναμνήσεις τους θα είναι πάντα κομμάτι των σκέψεών σου. Αυτοί οι άνθρωποι που θα θυμάσαι τα χαμόγελά τους μαζί με την παιδική σου ηλικία. Μαζί με πολλές αναμνήσεις, μαζί με αυτές τις σκέψεις που σε ταξιδέυουν πίσω, σε χρόνια περασμένα. Τέτοιους ανθρώπους δεν συναντάς συχνά. Δεν έχει σημασία μόνο ο άνθρωπος, έχει σημασία και πως τον συγκρατούμε εμείς στην μνήμη μας.

 Έχω κρατήσει πολλούς ανθρώπους στη μνήμη μου. Ίσως και παραπάνω από όσους κρατούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Παρόλα ταύτα, αν με ρωτήσεις, θυμάμαι τον καθένα ξεχωριστά και θα ‘θελα να τον έχω δίπλα μου σε κάθε βήμα της ζωής μου. Τελικά, κάποιοι λίγοι μένουν μαζί σου. Αυτοί οι καθηγητές, δάσκαλοι, αγαπημένοι άνθρωποι, μεταφέρουν τη ζωή τους, τις γνώσεις τους, τα πιστεύω τους, τη διάθεσή τους στην δική σου ζωή. Στην δική σου καθημερινότητα. Αυτοί οι άνθρωποι όπως και να το κάνουμε δεν σ’αφήνουν αναλοίωτο.
  Αυτή τη χρονιά προστέθηκε ένας ακόμα τέτοιος άνθρωπος στις αναμνήσεις μου. Ένας άνθρωπος που μπορεί να μην με επηρέασε όπως περίμενα, μπορεί να μην με επηρέασε όπως θα ήθελε, όμως το έκανε. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, διαφορετικός και συχνά «διφορούμενος». Μπορεί να πέρασα ένα μικρό χρονικό διάστημα μαζί του, σε σχέση με άλλους μαθητές του, όμως ήταν αρκετό για να δεθώ μαζί του. Είναι ένας άνθρωπος που θα μου λείψει για τις ιδέες του, για την ιδιαιτερότητά του, για την....παραξενιά του, για την διαχυτικότητα και την ενεργητικότητά του. Ήταν μια τελείως διαφορετική εμπειρία, τελείως διαφορετικός άνθρωπος από αυτούς που θα συναντήσετε ποτέ, και μία συνάντηση μαζί του θα σας πείσει. Μπορεί να μην ξέρω αληθινά τι άνθρωπος είναι, μπορεί να μην τον γνώρισα καλά, να μην τον πρόλαβα, αλλά παρόλα ταύτα έγινε κομμάτι των αναμνήσεών μου και ξέρω ότι θα μου λείψει στα σίγουρα. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Ας είναι πάντα καλά κι ευτυχισμένος. Όπου κι αν είναι!

Although, you never know, life might make us to meet again one day!

Be the change you want to see in the world.

Είναι η 3η φορά μέσα σε ένα μήνα που ανοίγω τον blogger να γράψω κάτι και απλά κάθομαι και κοιτάω το λευκό κουτί...Το τελευταίο διάστημα ενώ νιώθω καμιά φορά πράγματα να με πνίγουν, τελικά όταν πάω να τα εκφράσω, είτε με παράπονο σε φίλους, είτε γράφοντας κάτι, είτε ζωγραφίζοντας, δεν βγαίνει τίποτα. Απλά κοιτάω μια άδεια κόλλα χαρτί, μία άδεια επιφάνεια, ή τον απέναντι τοίχο μην έχοντας τι να πω. Την στιγμή που πάω να τα εκφράσω εξαφανίζονται. Δεν ξέρω αν είναι κακό αυτό.
Γενικώς περνάω μια καλή φάση στη ζωή μου. Έχω άγχη, ξεσπάσματα, νεύρα(κυρίως και όπως πάντα) και στεναχώριες. Το τελευταίο βέβαια είναι σχεδόν ανύπαρκτο, το πρώτο έντονο γενικά και όσο για τα δύο ενδιάμεσα...Δεν είναι όμως νεύρα και πίκρα σε φίλους, πρόσωπα, καλούς μου ανθρώπους κλπ. Είναι σε καταστάσεις. Και είναι τα νεύρα που εκνευρίζεσαι για κάτι και απλά επιχειρηματολογείς με ένταση. Ω ναι. Κατάφερα κάτι τέτοιο. Να κρατάω την ψυχραιμία μου, να περιμένω, να ξεσπάω όταν πρέπει απλά λέγοντας πολλά πράγματα. Χωρίς να ωρύομαι όπως παλιότερα. Χωρίς να επιπλήττω τους ανθρώπους.

Ξέρετε, όταν δουλεύετε για κάτι, όταν το παλεύετε, το κυνηγάτε, όσο καιρό κι αν πάρει, θα το πετύχετε...Αρκεί να το κυνηγήσετε...Έχω ζωντανό παράδειγμα πια, δεν μιλάω...εκ πείρας.
Όλα είναι στο μυαλό. Σκέψεις. Λέξεις. Πράξεις. Όλα εξαρτώνται από 'σας.

Και 3 φοβερά πράγματα: :)

1.  Never, ever give up. An amazing story.

2.

3.

Καλό σας βράδυ (and like always, I'm closing my post with a song...:) Enjoy! )

Μια καλοκαιρινή μέρα στη μέση του φθινοπώρου!

Πανέμορφη μέρα! Τόσο καλοκαιρινή! Τόσο γλυκιά! Τι κρίμα να λείπουν οι φίλοι τριήμερο, ή να διαβάζουν. Μα μπορείς να διαβάσεις με τέτοιο καιρό; Μπορείς να κλείσεις την πόρτα, να σκύψεις το κεφάλι και να κάτσεις να μάθεις το όμνυμι; Ή να κάνεις την υπόλοιπη έκθεση των αγγλικών; Όχι δεν μπορείς. Εγώ τουλάχιστον όχι. Δεν μπορώ να αφήσω μια τέτοια μέρα, που μου ανεβάζει την διάθεση ό,τι κι αν έχω, να πάει χαμένη. Όσο τέζα κι αν είμαι, κάτι τέτοιες απίθανες μέρες, αξίζει να παραμερίσεις τις σκέψεις σου, τα προβλήματά σου, τα κολλήματά σου και τις στεναχώριες σου και να περπατήσεις με ένα φιλαράκι απολαμβάνοντας το βραδάκι που πέφτει. :)

Περπατώντας στον κήπο του Internet...

 Secret Garden - Nocturne(while writing...)

So?

Για άλλη μία φορά, σχεδόν ασυναίσθητα, άνοιξα το Word. Θέλω να γράψω. Προφανώς, για να άνοιξα αυθόρμητα αυτό το πρόγραμμα. Τι να πω; Μια βδομάδα κλεισμένη μες στο σπίτι, άρρωστη. Και συνεχίζεται το σκορ. Μ’αρέσει, δε μ’αρέσει, πότε έτσι, πότε αλλιώς. Το σίγουρο είναι ότι πλέον έχω συνέλθει. Ντάξει, πάλι δεν μπορώ να εστιάσω, να συγκεντρωθώ εύκολα κάπου, να κουράζονται τα μάτια μου, αλλά τώρα μπορώ να κάνω κάτι για περισσότερη ώρα. Ενώ παλιότερα, δεν μπορούσα ούτε λογοτεχνικό βιβλίο να διαβάσω. Το πάθος μου. Ω ναι! Καταπώς φαίνεται, έχω συνέλθει. Ούτε μουσική δεν μπορούσα να ακούσω. Αλλά τώρα μπορώ. Είναι καλύτερα. Αρρωστόπληκτοι εδώ. Η μισή γειτονιά για την ακρίβεια. Τι να κάνεις; Με τόσα σκαμπανεβάσματα ο καιρός. Και οι τελευταίες αρρώστιες είναι βαριές...Τους γκρεμίζουν όλους από τα πόδια τους. Στο κρεβάτι, να κοιμάσαι με τις ώρες, να μην μπορείς να ανασάνεις, με μπουκωμένη μύτη, μπουκωμένα πνευμόνια, και πρησμένο λαιμό...Αντιβιώσεις, aerolin, χάπια, φάρμακα, σκόνες, χημικά....Να μην μπορείς να περπατήσεις, να μην μπορείς να μιλήσεις, και να μην βγαίνεις από το σπίτι με το φόβο της επιπλοκής...

Ωωω....μα τι μου θυμίζει αυτή η μουσική;...Κάποια ταινία...

Στην αρχή, αχνοφαίνεται στο μυαλό μου η Πριγκίπισσα Mononoke. Αλλά δεν είναι από εκεί. Ύστερα, μου έρχονται δύο τρεις ξένες, μα τίποτα πιο σίγουρο...

Είναι μελωδία που μου θυμίζει λίγο την παιδική μου ηλικία. Από αυτές που ακούνε με τις ώρες οι γονείς. Μελωδίες που χαϊδεύουν τα αυτιά. Τέτοιες, και άλλες πολλές άκουγαν οι δικοί μου. Στα ηχεία. Του σαλονιού. Με CD. Ακούγαμε όλοι. Παλιότερα....Τώρα, όλοι, εγκλωβισμένοι σ’αυτόν τον υπολογιστή...Σ’αυτό το Facebook...Σ’αυτό το Internet…Και ΄γω, να χτυπιέμαι και να λέω, τέλος ο υπολογιστής, μαζέψου, άσ’το να πάει στο διάολο...πρέπει να συγκεντρωθείς...Αλλά....μια κουβέντα είναι....πώς να ξεκόψεις από μία τέτοια εξάρτηση; Που έχει εισβάλει με κάθε, κάθε τρόπο στις ζωές μας, με τρόπους που δεν φανταζόμασταν ούτε οι ίδιοι. Και τώρα το καταλαβαίνουμε. Δεν λέω, τον έχω μειώσει τον υπολογιστή. Αλλά όχι όσο θα ‘θελα. Όχι....Και δυσκολεύομαι τόσο να το κάνω. Μέσα σ’αυτό το κουτί, γίνονται όλα. Οι τσακωμοί, οι γνωριμίες, οι ενημερώσεις, τα σπουδαία γεγονότα, όλα...Αν δεν έχεις facebook, είσαι εκτός από πολλά πράγματα. Χάνεις πολλά πράγματα. Μένεις απ’έξω...Πρέπει λοιπόν, να περιορίσω πάρα πολύ το facebook μου, να μειώσω πολύ την κακή μου συνήθεια, και να καταφέρω να το κρατήσω μόνο για ενημέρωση...Μα, κάθε φορά που πάω κάτι να διαγράψω, με πιάνει ένα παράπονο: Πού θα μπορώ εγώ τώρα να δείχνω τις όμορφες φωτογραφίες που βγάζω; Πώς θα μπορώ να δείχνω στους φίλους μου που δεν βλέπω συχνά πόσο καλά περνάω; Πώς θα τους δείχνω τι νοσταλγώ και τι αισθάνομαι; Και σταματάω το ποντίκι...Και αλλάζω...καρτέλα στον....φυλλομετρητή μου...

Πόσο τυποποιεί τα συναισθήματα, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις...Πόσο απομονώνει τους ανθρώπους...Σκεφτείτε, πόσα άτομα θα θέλατε να δείτε, πόσες ώρες της ζωής σας θα θέλατε να γεμίσετε, αν δεν είχατε τον υπολογιστή να σας τις τρώει. Αναλογιστείτε  πόσες ώρες κάθεστε στον υπολογιστή κάνοντας κάτι «χρήσιμο»....Και τι θα κάνατε αν δεν τον είχατε. Πόσους άρρωστους φίλους σας θα πηγαίνατε να δείτε..Πόσες βόλτες θα κάνατε, πόσο χρόνο παραπάνω θα αφιερώνατε σε σας, ή στους δικούς σας. Στο χόμπυ σας, ή σ’αυτό που αγαπάτε. Αυτά θα ‘θελα να κάνω. Αλλά ο υπολογιστής με ακρωτηριάζει. Με καθηλώνει, με τον τεράστιο κήπο του και την μεγαλειώδη ποικιλία του σε φρούτα. Και με ναρκώνει τόσο, που ενώ καταλαβαίνω το δηλητήριο που κρύβεται στα φύλλα των δέντρων του, δεν βρίσκω τη δύναμη να τα κόψω από τη ρίζα...Όχι...Δεν βρίσκω τη δύναμη να σπάσω την αλυσίδα της πόρτας και να περπατήσω μακριά από τον κήπο, στο μονοπάτι της ζωής....Που όλοι έχουμε αφήσει και περιπλανούμαστε απομονωμένοι από όλους τους άλλους, σ’αυτόν τον τεράστιο κήπο. Κι αφήνουμε το τραίνο των στιγμών να περνάει κάθε φορά, χωρίς επιβάτες. Να έρχεται, και να φεύγει από τον σταθμό κατά μήκος του μονοπατιού της ζωής. Έχει βγάλει χόρτα το μονοπάτι, τόσο που έχει παραμεληθεί από την σύγχρονη κοινωνία...Τόσο πολύ...

Είμαστε μια κοινωνία με ελευθερία στις γυναίκες, στη σκέψη, στην άποψη...Ακόμα...Με τόσες ελευθερίες, απύθμενο πολιτισμό, και τ’αφήνουμε να χορταριάζει για να χανόμαστε στον κήπο του Internet…Και τώρα, σιγά σιγά...χάνουμε αυτές τις ευκαιρίες. Τώρα μας τις παίρνουν, και ‘μεις δεν προλάβαμε καν να τις γνωρίσουμε...όχι και να τις χαρούμε.

Πείνασα..Καλό σας βράδυ, κηποπεριπλανώμενοι.

Εκτιμάς κάτι καλύτερα όταν έχεις γνωρίσει και το αντίθετό του.

Όταν αποφασίζεις να βάλεις στόχους στη ζωή σου, όταν πραγματικά το αποφασίζεις, το καταλαβαίνεις. Όταν παίρνεις μία απόφαση, και θες να αλλάξεις κάτι πάνω σου, το προσπαθείς, το προσπαθείς, το προσπαθείς, αμετανόητος. Αν θες να πετύχεις κάτι, αλλάζοντας πλευρά του εαυτού σου, πρέπει να κάνεις θυσίες. Όλα στη ζωή έχουν ένα κόστος. Αλλά τα καλύτερα, έρχονται τζάμπα. Αυτό που πρέπει όλοι να προσέχουμε, είναι να είμαστε σίγουροι για τις προτεραιότητες που βάζουμε, και να έχουμε σκεφτεί καλά τις θυσίες που θα χρειαστούν. Μερικά πράγματα στη ζωή μας, έρχονται, φεύγουν, και ξανάρχονται. Κάποια άλλα όμως. Ας είμαστε και λίγο προσεκτικοί. Και να φροντίζουμε να ξέρουμε καλά τον εαυτό μας. Χωρίς όμως να σημαίνει αυτό ότι θα κλεινόμαστε σ'αυτόν. Ο 21ος αιώνας μας έχει κάνει πραγματικά ακοινώνητους...Και δυστυχισμένος. Κάνε ΕΣΥ την αλλαγή χαμογελόντας στην καθημερινότητά σου χωρίς να σου έχει συμβεί κάτι συγκεκριμένο....:)


Δεν νιώθω τα δάχτυλά μου. Και των ποδιών, και των χεριών. Κωλοκαλοριφέρ που χάλασες.

Όπου κι αν πας, χαμογέλα.

Όπλο ενάντια στην κρίση. (;)

  Τα γράμματά μας στον Άγιο Βασίλη μπορεί να είναι φέτος περισσότερο από ποτέ γεμάτα με μεγάλα όνειρα, με φουσκωμένες επιθυμίες, με ιδιαίτερες ελπίδες, διαφορετικές από συνήθως. Οι προσδοκίες μας από τη νέα χρονία δεν θα είναι όμως όπως άλλες χρονιές. Δε θα ελπίζουν οι ενήλικες σε ένα καλύτερο αύριο όπως έκαναν τις προηγούμενες χρονιές της κρίσης, δεν θα εύχονται μια χρονιά με υγεία και χαρά. Οι έφηβοι δεν θα κάνουν περίπλοκα και γεμάτα φιλοδοξίες όνειρα για το μέλλον.
  Για μια χρονιά που ακολουθεί αυτή τη δύσκολη που φτάνει στο τέλος της, ο κόσμος θα ευχηθεί απλώς να καταφέρουμε να τη διανύσουμε...
  Η μαυρίλα που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους σήμερα, η ένταση και η απαισοδοξία, η μετριοπάθεια και οι χαμηλές προσδοκίες, είναι αισθητές παντού γύρω μας. Οι ενήλικες γερνούν πριν την ώρα τους, γεμίζοντας με άγχος και ανασφάλεια την ψυχή τους. Οι έφηβοι βλέπουν τα όνειρά τους να διαγράφονται βίαια από τον σκληρό του μυαλού τους, και απλά περπατούν στον χρόνο χωρίς να ξέρουν ούτε οι ίδιοι τι κυνηγούν για τη ζωή τους. Και τα παιδιά, ακόμα και αν δεν επηρεάζονται άμμεσα, νιώθουν την απογοήτευση που είναι διάχυτη παντού, βλέπουν τις αλλαγές στην καθημερινότητά τους και αντιμετωπίζουν στην ζωή τους μια συνεχή "μουντίλα", όπως ακριβώς ο καιρός αυτές τις μέρες.
  Όλοι μας αναπολούμε κάτι, κάποιες περασμένες μέρες. Είτε αυτές βρίσκονται δεκαετίες πίσω στον χρόνο, είτε βρίσκονται μόνο μερικές ντουζίνες χρόνια πίσω μας, είτε αυτές βρίσκονται μερικούς μήνες πριν. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει πάψει να ελπίζει, έχει πάψει να ενδιαφέρεται και να παθιάζεται, και απλά περιμένει, απλά αναμένει, δίνοντας πλέον μόνον ένα αγώνα. Να προστατέψει την καθημερινότητά του από τις αλλαγές που γίνονται συνέχεια και τρομοκρατούν τους πάντες.
  Μπορεί πολλοί που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο να πουν ότι είμαι μια έφηβη με όρεξη και...νιάτα, εξ' ου και οι προτάσεις, εξ' ου και τα παρακάτω λόγια. Ότι έχω κέφι και δυνάμεις για ζωή. Ότι δεν είναι έτσι για τους ενήλικες, για τους πιο μεστωμένους. Κι όμως. Έτσι είναι. Δεν έχει σημασία αν έχω όρεξη για ζωή, αν έχω πάθος και όνειρα. Απογοητεύσεις συναντάει πολλές στη ζωή του, και αν είναι και καινούριος στο...άθλημα, τον επηρεάζουν περισσότερο. Όταν ζεις σε ένα κλίμα απογοήτευσης και δυσαρέσκειας, σε ένα κλίμα μετριοπάθειας, καμιά φορά χάνεις κι εσύ το κέφι σου, χάνεις και 'συ την πεποίθησή σου ότι θα τ'αλλάξεις όλα. Απλά αν είσαι έφηβος, είναι πιο εύκολο να ξαναδείς φωτεινό τον ήλιο, και είναι πιο εύκολο να ξανανοίξεις τον διακόπτη των ιδεών, των λύσεων, και της ελπίδας. Είναι πιο εύκολο γιατί δεν έχεις γνωρίσει το αληθινό πρόσωπο του κόσμου και μπορείς να διακρίνεις με πιο αθώα ματιά τον κόσμο γύρω σου.
  Μπορεί ότι πάθαμε να μας αξίζει σαν έθνος, σαν ανθρώπους. Μπορεί να λαθέψαμε, και χειριστήκαμε καταστάσεις λάθος, και σαν άτομα και σαν χώρα. Μπορεί όμως και να μας παγίδεψαν και τώρα να μας το φορτώνουν. Δεν με νοιάζει. Δεν τα έζησα για να έχω αντικειμενική γνώμη.
  Αν ο Έλληνας αρχίσει και στηρίζει  οικονομικά την γειτονιά του, πάψει να κοιτά με δυσαρέσκεια τον διπλανό του και αφήσει πίσω του για λίγο την εσωστρέφειά του, θα μπορέσει λίγο να χαμογελάσει. Αν προτιμήσει να φωνάξει δύο φίλους του στο σπίτι αντί να τρώει φακές για να αγοράσει την gucci κάπα, θα χαμογελάσει λιγάκι το χειλάκι του. Αν βγει μια φορά έξω με λίγο καλή διάθεση και δεν κατακεραυνώσει τον περαστικό που πάτησε στα λασπόνερα και τον έβρεξε, θα δει ότι θα εισπράξει μια συγγνώμη, ότι θα συναντήσει κάποια χαμόγελα, και σιγά σιγά θα αρχίσει να βλέπει τις φωτεινές αχτίδες του ήλιου που έχουμε όλοι κρύψει οικειοθελώς από τα μάτια μας. Κι αν αφήσει λίγο πίσω του την εθνική του περηφάνεια, και βγει να κάνει και μια δεύτερη δουλειά για να αντικαταστήσει τον μισθό που δεν παίρνει πια, αν αφήσει πίσω του τις ταξικές διαφορές και αγοράσει από τα τοπικά μαγαζιά και όχι από τις πολυεθνικές εταιρίες, τότε σίγα σιγά θα αρχίσει η περιοχή μας να αυτονομείται, να ξαναχτίζεται και να χάνει τις εξαρτήσεις της από τους κρατικούς φορείς. Και έτσι θα φτιάξει και η καθημερινότητα του καθένα μας, αφού θα αρχίσουμε να βλέπουμε με έναν πιο ζεστό τρόπο τα πράγματα γύρω μας.
  Στο κάτω κάτω, γιατί να αφήσουμε κάποιους άλλους, άσχετους, που δεν τους ξέρουμε και καθόλου να μας χαλάσουν την ζωή; Γιατί να αφήσουμε οικονομικούς και πολιτικούς ηγέτες που δεν διαχειρίστηκαν καλά καταστάσεις και μπορεί να μην τους έχουμε επιλέξει ούτε καν εμείς οι ίδιοι να μας γκρεμίσουν τα όνειρα; Να μαυρίσουν την καθημερινότητά μας; Να μας κλέψουν το χαμόγελο και να κρύψουν τον ήλιο και την ευτυχία από τα μάτια μας;
  Μην δίνετε μια τέτοια ευκαιρία σε κανέναν τους. Κρατήστε τα για τον εαυτό σας και για αυτούς που αγαπάτε. Η ζωή σας, είναι δική σας. Κανενός άλλου. Και στους καιρούς που διανύουμε, το μόνο μας όπλο εναντίον των δυσκολιών, είναι η ενότητα και η ψυχολογική ισορροπία. Η ενότητα. Η συντροφικότητα. Η χαρά. Η ευτυχία.

- Μία έφηβη με πάθος και όνειρα.

While writing.

Internet @ school.

Με χριστουγεννιάτικα τραγούδια να παίζουν στ'αυτί μου, τυλιγμένη σα κρεμμύδι, με την εικόνα της ζεστής σοκολάτας στο μυαλό μου, καίγομαι στο mobile internet μέσω του wifi του σχολείου. Λατρεύω τον χειμώνα! Πραγματικά! Και ακόμα περισσότερο τον χειμώνα στο σχολείο...<3