2 χρόνια και 18 ημέρες / Η ζωή κάτι προσπαθεί να μας πει

2 χρόνια και 17 μέρες. It's been a hell of a time. Δύο χρόνια που με σημάδεψαν. Δύο χρόνια γεμάτα, πολύ γεμάτα. Με πάρα πολλές αλλαγές, εμπειρίες, δοκιμασίες. Το πρώτο σπίτι, που πραγματικά αισθάνθηκα σπίτι. Που θέλησα να το φτιάξω, να το κάνω να μου ταιριάζει, να θέλω να γυρίσω σ'αυτό, να θέλω να φέρω τους ανθρώπους μου σ'αυτό. Το σπίτι που δεν ήθελα ν'αφήσω για πολύ καιρό.

Ήρθε ο καιρός της αλλαγής όμως, ήρθε ο καιρός της καινούριας σελίδας. Μία κάπως απρόβλεπτη μετακόμιση, μετά από αρκετές απρόβλεπτες και ξαφνικές αλλαγές, γεγονότα και συνειδητοποιήσεις τους τελευταίους μήνες. Είναι εύκολο να χαθείς μέσα στην καθημερινότητα, μέσα στη ζωή, μέσα στα συναισθήματά σου ή τα γεγονότα, να βουτήξεις και να μείνεις εκεί. Είναι εύκολο να μείνεις σταθερός σε κάτι που αισθάνεσαι γνώριμο. Να βαλτώσεις εν τέλει. Όχι στη ρουτίνα ειδικά, αλλά σε γνώριμα πράγματα. Είτε σε γνώριμες παραστάσεις, είτε σε γνώριμα συναισθήματα. Να βουτήξεις στο παράπονο, στη γκρίνια, στη βαρεμάρα, στην τυποποίηση. Είναι πολύ εύκολο να βουτήξεις στο «περιμένω». Δύο χρόνια μέχρι να γίνει αυτό. 3 χρόνια μέχρι να γίνει εκείνο. Δύο μέρες μέχρι να γίνει το άλλο. Και καταλήγουμε να περιμένουμε συνέχεια, να περιμένουμε κάτι να ‘ρθει, να περνάει φευγαλέα η ζωή μας περιμένοντας κάτι να έρθει. Είναι πολύ εύκολο να καταλήξεις να περιμένεις κάτι γενικό, όχι συγκεκριμένο, αλλά να βρεθείς σε μία κατάσταση που απλά περιμένεις. Περιμένεις κάτι να συμβεί, το οποίο θα σε βγάλει από όπου είσαι.

Δύο χρόνια σε ένα σπίτι, δύο χρόνια που μόνο στάσιμα δεν ήταν. Κι όμως, υπήρχαν φορές που ο χρόνος χανόταν, που κάτι περίμενα, που κάτι δεν ερχόταν, που άφηνα τη ζωή γύρω μου να κυλήσει χωρίς να ασχολούμαι μαζί της. Απλά υπάρχοντας. Όχι μόνο εγώ, και πολλοί άνθρωποι γύρω μου. Συμβιβαζόμαστε, παλεύουμε τις καταστάσεις γύρω μας, περιμένουμε τα πράγματα να αλλάξουν. Επιβιώνουμε κόντρα σ’αυτά που τρέχουν γύρω μας, επιβιώνουμε κόντρα στις δυσκολίες. Εν τέλει όμως, καταλήγουμε μόνο να επιβιώνουμε, κι όχι να ζούμε πραγματικά. Είναι εύκολο να την πατήσεις έτσι, να μπερδευτείς, η κοινωνία μας είναι έτσι, ο κόσμος είναι έτσι, η ζωή μοιάζει να είναι έτσι.

Αλλά νομίζω ότι στην πραγματικότητα η ζωή δεν είναι έτσι. Η ζωή προσπαθεί να μας διδάξει ότι είναι τεράστια, ότι είναι γεμάτη, ότι εμείς είμαστε μόνο κόκκοι άμμου μπροστά της. Ότι κυλάει παρακάτω ό,τι κι αν γίνει, ό,τι συνεχίζει τον τρελό της δρόμο ό,τι κι αν συμβαίνει. Νομίζω ότι προσπαθεί να μας διδάξει ότι ακριβώς επειδή κυλάει όπως και να είναι τα πράγματα, εμείς πρέπει να μάθουμε να την απολαμβάνουμε όπως και να είναι τα πράγματα. Οι μικρές απολαύσεις, οι μικρές στιγμές, το να ξέρεις ότι τα πράγματα αλλάζουν και να αισθάνεσαι πάντα προετοιμασμένος να περάσεις στο επόμενο στάδιο, στην επόμενη πίστα, αυτά είναι που διδάσκει η ζωή. Διδάσκει πως η ομορφιά υπάρχει παντού, αρκεί να ξέρεις πού να ψάξεις, πως η ηρεμία είναι εκεί, μέσα σου, απλά εμείς είμαστε τυφλοί σ’αυτή. Η ειρήνη, η γαλήνη, η μαγεία, η ομορφιά, είναι πάντα εκεί. Όσο κι αν γυρίζει ο τροχός, όσο κι αν τρέχει, όσο κι οι εικόνες γύρω μας κινούνται με ταχύτητες εκατοντάδων χιλιομέτρων, η ζωή είναι εκεί. Πάντα θα είναι. Εμείς δεν την βλέπουμε. Εμείς επιλέγουμε να δούμε το δέντρο κι όχι το δάσος, εμείς τυφλωνόμαστε από τα γεγονότα, από την καθημερινότητα, από τις δυσκολίες.

Δεν είναι εύκολο να επιβιώνεις κόντρα στις δυσκολίες, και παράλληλα να γεμίζεις με την ομορφιά της ζωής. Δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιήσεις ότι κοιτάς το δέντρο κι όχι το δάσος. Δεν είναι εύκολο να πεις ότι αυτά που έχεις μπροστά σου είναι ζόρια, ή σε τσάκισαν, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Είναι δύσκολο. Αλλά είναι εφικτό. Είναι το κλειδί του να συνεχίσεις χωρίς να διαλυθεί η πίστη σου στην πορεία, χωρίς η ελπίδα σου να γίνει θρύψαλλα σε κάποιο πεζοδρόμιο, ή σε κάποιο δωμάτιο. Θέλει επιμονή η ζωή, θέλει ψυχραιμία, θέλει υπομονή, θέλει στωικότητα, θέλει πείσμα και αισιοδοξία. Όχι στην καθημερινότητά της, αλλά στην ευρύτερη αντιμετώπισή της. Η ζωή στην καθημερινότητά της θέλει νεύρο, θέλει κίνηση, θέλει ζωντάνια, θέλει να σπρώχνεις τα όρια σου. Όταν όμως τα χρόνια περνάνε, η ζωή χρειάζεται υπομονή, επιμονή, πείσμα. Θέλει να συνεχίζεις να επιμένεις, να ελπίζεις, να προσπαθείς, να χαμογελάς κι ας ξέρεις ότι τα δύσκολα μπορεί να πλησιάζουν από τη γωνία. Μόνο έτσι μπορείς να εκτιμήσεις τη ζωή πραγματικά. Όταν βγεις από τη δική σου, ανθρώπινη οπτική γωνία, και την δεις σε βάθος χρόνου, τότε συνειδητοποιείς πώς λειτουργεί η ζωή, και τι έχει πραγματικά ουσία.
Γιατί η ζωή τρέχει με πολύ διαφορετικές ταχύτητες, είναι πολύ διαφορετική και απρόβλεπτη για τα δικά μας δεδομένα. Η ζωή δεν είναι απλά ένας ανθρώπινος ορισμός, είναι ψυχή από μόνη της, μια τεράστια ψυχή, που εμείς δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε ούτε στο ελάχιστο.


-M.Z.


Πρόταση: Rachel Platten - Fight Song

Η ζωή είναι στιγμές

Τι είναι η ζωή; Τι είναι αυτό το αίνιγμα που ζούμε όλοι μας και κανείς μας δε μοιάζει να καταλαβαίνει τι είναι τελικά;  Τι είναι αυτό το αίνιγμα που για άλλους είναι υπέροχο, για άλλους μαγικό, για άλλους τρομακτικό, για άλλους μια διαδρομή χωρίς τέλος;

Η ζωή είναι στιγμές. Τίποτα άλλο. Προσπαθούμε να την κάνουμε κάτι αιώνιο, να της δώσουμε διάρκεια, ψάχνουμε το νόημά της απελπισμένα πολύ, συνδυάζουμε το νόημα της δικής μας ύπαρξης με αυτό της ζωής, λες κι ο κόσμος ολόκληρος περίμενε τις δικές μας στιγμές, λες και εκατομμύρια πλάσματα τόσα εκατομμύρια χρόνια έβρισκαν το καθένα το νόημά του. Λες και μόνο εμείς δεν μπορούμε να το βρούμε, κι όλοι οι άλλοι το βρήκαν.

Η ζωή είναι στιγμές. Είναι οι στιγμές που θυμάσαι όταν κοιτάς μια εικόνα, οι στιγμές χαράς, νοσταλγίας που σου ‘ρχονται στο μυαλό όταν φεύγεις από κάπου, οι στιγμές που γυρνάει πίσω η σκέψη σου όταν κάτι πυροδοτήσει ένα πέρασμα του μυαλού απ’το χρονικό της ζωής σου. Είναι οι στιγμές χαράς, λύπης, έρωτα, πόνου που ξυπνούν μέσα σου κάποια ξεχωριστά αρώματα, κάποιες μυρωδιές που περνούν τυχαία από δίπλα σου στο δρόμο, ή είναι ξεχασμένα σε κάποιο μπουκαλάκι σ’ένα σκονισμένο ράφι.
Είναι αυτές οι εικόνες που ζωντανεύουν μέσα σου απ’το άρωμα της άνοιξης, ένα παλιό εγώ πολλών χρόνων πριν, ένα καινούριο εγώ που φαντάζεσαι σε κάποια χρόνια μετά, είναι ο εαυτός που ανακαλύπτουμε ξανά όταν περπατάμε ξυπόλυτοι στην άμμο μια καλοκαιρινή βραδιά, ή που θυμόμαστε χωμένοι μέσα σε ένα μπουφάν σε κάποιο μπαλκόνι με μια καταιγίδα να λυσσομανά πάνω απ’το κεφάλι μας μια άγρια χειμωνιάτικη νύχτα. Είναι εκείνα τα χαμόγελα που σου θυμίζουν κάποια άλλα χαμόγελα, ή εκείνες οι στιγμές, τα νανοδευτερόλεπτα που ξαφνικά αρκούν για να αλλάξουν όλη σου την οπτική γωνία, σαν κάποιο αόρατο χέρι να αποφάσισε να αλλάξει πράγματα μέσα σου. Εκείνες οι στιγμές που καθόρισαν τα πάντα, εκείνες οι αδιάφορες στιγμές που χάραξαν το μυαλό σου, εκείνος ο καφές που ήπιες κάποτε με κάποιους ανθρώπους που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχει ξεμείνει στο μυαλό σου. Οι στιγμές με κάποιους ανθρώπους που όσος καιρός και να περάσει δε ξεθωριάζουν με τίποτα από μέσα σου, εκείνες οι φωνές που γυροφέρνουν το μυαλό σου κάθε τόσο και σε γυρνάνε στη ζωή σου ολόκληρη.

Αυτό είναι η ζωή. Η ζωή είναι στιγμές. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ευτυχία, δυστυχία, πόνος, αγάπη, έρωτας, νοσταλγία, γαλήνη, θυμός, όλα αυτά είναι στιγμές. Είτε στιγμές που επαναλαμβάνονται συχνά, είτε στιγμές που συμβαίνουν μία φορά μόνο. Στιγμές που επιλεκτικά μένουν μέσα σου, επιλεκτικά αναδύονται στο μυαλό σου, στιγμές συνειδητά ή ασυνείδητα σε καθορίζουν, επιλέγεις να θυμάσαι, επιλέγεις να σε διαμορφώνουν.

Το νόημα της ζωής κρύβεται σ’αυτές τις στιγμές. Τις στιγμές που επιλέγεις να ζεις. Επιλέγεις να ζεις πολλές στιγμές σε ένα επάγγελμα που σε γεμίζει, πάνω από κάποιο βιβλίο ή μηχάνημα που σου προσφέρει πολλές στιγμές που γεμίζουν την ψυχή σου, ή επιλέγεις να τρέχεις συνέχεια, γιατί αυτό σου προσφέρει πολλές στιγμές γαλήνης μέσα σου. Στιγμές κόντα στην οικογένειά σου, ή σε κάποιους ανθρώπους, στιγμές που επιλέγεις γιατί τα συναισθήματα που σου γεννούν είναι αυτά που θες μέσα σου. Αυτό είναι το νόημα της ζωής. Μια συλλογή στιγμών, που σου προξενούν συγκεκριμένα συναισθήματα, τα οποία επιλέγεις να συλλέγεις μέσα σου.



-Μ.Ζ.

Κάτι για τους ταξιδιώτες.

Photo from: desktop.freewallpaper4.me
Submitted by the user: shinsuke123

Μουσική υπόκρουση: That's How I Got To Memphis - The Newsroom Cast
Το τραγούδι αυτό είναι στη μνήμη του Charlie Skinner, στο τελευταίο επεισόδιο του Newsroom της HBO. 
Original Song from Tom T. Hall.





Περίεργο πράγμα ο ταξιδιώτης. Περίεργο πράμα να είσαι ταξιδιώτης. Βλέπεις καινούρια πράγματα, αλλάζεις παραστάσεις, γνωρίζεις νέους ανθρώπους, έχεις συνεχώς ερεθίσματα. Ακόμα κι αν πηγαινοέρχεσαι μεταξύ δύο προορισμών συνεχώς και δεν ξεφεύγεις ιδιαίτερα, πάλι είσαι ταξιδιώτης. Ίσως ένα είδος συγκεκριμένο, αλλά δεν παύεις να είσαι ταξιδιώτης.

Πάντα λάτρευα τα ταξίδια. Από μικρή. Θυμάμαι να...οργώνουμε οικογενειακά όλη την Ελλάδα με το αυτοκίνητο. Έμαθα από μικρή να περνάω ώρες σε ένα κινούμενο όχημα και να απολαμβάνω τη διαδρομή μ’όλη μου την ψυχή. Πλέον όταν δεν συμβαίνει για λίγο καιρό αυτό μου λείπει. Έμαθα να ταξιδεύω με αυτοκίνητο, με λεωφορείο, με πλοίο, έμαθα ότι μπορεί να αργήσεις λίγο παραπάνω να φτάσεις στον προορισμό σου, μα αυτό είναι που κάνει τη διαδρομή ν’αξίζει.
  Έχουν κάτι αυτές οι ώρες που βλέπεις το περιβάλλον σου να περνάει με ταχύτητα χιλιομέτρων από μπροστά σου. Οι ώρες που απλά περνάς στο δρόμο, μόνος σου χαμένος στο μυαλό σου, ή με παρέα να μιλάς, να γελάς, να παίζεις, να τσακώνεσαι, να ξαναγελάς. Έχουν κάτι μαγικό. Αυτή η κατάσταση που έχεις φύγει από κάπου και πλησιάζεις κάπου αλλού, μα δεν είσαι κάπου συγκεκριμένα. Τα χιλιόμετρα που καταβροχθίζει η μηχανή και ‘συ που βλέπεις χιλιάδες κόσμους να περνούν φευγαλέα μπροστά από τα μάτια σου, να μην προλαβαίνεις να δεις ούτε μία μικρή εικόνα τους, μα να ξέρεις όμως ότι για κάποια δέκατα του δευτερολέπτου τα είδες και’συ. Κάποιου η γειτονιά, κάποια πόλη που μεγάλωσε δεκάδες, εκατοντάδες νέους σαν κι εσένα, ένα χωριό που κάποτε έσφυζε από ζωή, ένα χωράφι που για κάποιον σημαίνει τον κόσμο όλο. Και λίγο πολύ μ’αυτές τις σκέψεις, του προορισμού, της διαδρομής, όλων αυτών που βλέπεις, κάπου ξεχνάς την κούρασή σου. Την αγνοείς λίγο παραπάνω. Εμένα τουλάχιστον, τα ταξίδια με μαγνητίζουν. Οι διαφορετικοί προορισμοί, οι πιθανότητες, με μαγεύουν.
 
Το γεγονός ότι πέρασα σε πόλη μακριά από το πατρικό μου ήταν κάτι που με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο λατρεύω τα ταξίδια. Να το συνειδητοποιήσω ακόμα καλύτερα. Είμαι μονίμως σε ένα πλοίο πάνω, σε ένα λεωφορείο ΚΤΕΛ, και κάθε τόσο σ’ένα αυτοκίνητο για μια μεγαλούπολη, κάποιο νησί ή κάπου αλλού.
  Χρειάζομαι την αλλαγή στη ζωή μου. Χρειάζομαι να αλλάζω παραστάσεις, να συναναστρέφομαι διαφορετικούς κατά καιρούς ανθρώπους, να αλλάζω συνήθειες, ενδιαφέροντα, χώρο. Χωρίς την αλλαγή, αδρανοποιούμαι, παραξενεύω, σα να σκουριάζω ένα πράγμα. Όσο περισσότερο μένω χωρίς αλλαγές τόσο περισσότερο μουδιάζω, βαριέμαι και μπαίνω σε ρουτίνα(την οποία συνήθως βαριέμαι γρήγορα). Οι αλλαγές αυτές με κάνουν να βγαίνω από την άνεσή μου, να ανανεώνω την οπτική μου γωνία, να χαλαρώνω, να μπαίνω σε άλλα μοτίβα σκέψης, ζωής, συμπεριφοράς, συνηθειών και να ανανεώνω συνέχεια τον εαυτό μου, να τον γνωρίζω μια σταλιά περισσότερο.

  Το να είσαι λοιπόν ταξιδιώτης, έχει πολλά καλά. Είσαι ένας άνθρωπος που συνεχώς γνωρίζεις καινούρια πράγματα, επισκέπτεσαι ξανά πράγματα που άφησες πίσω σου για λίγο καιρό, τα επανεξετάζεις, συναντάς νέους ανθρώπους, διαφορετικές καταστάσεις, βλέπεις νέα μέρη, αλλάζει λίγο η οπτική σου, σα να μεγαλώνει ο κόσμος μέσα σου. Πολλοί άνθρωποι ταξιδεύουν για να ανανεωθούν.

  Ο ταξιδιώτης μαθαίνει τον εαυτό του μια σταλιά καλύτερα κι αυτό γιατί περνάει ώρες μαζί του. Μαθαίνει να περνάει καλά μόνος του, να σκέφτεται, να ηρεμεί, να είναι καλά μόνος του και να το χαίρεται. Να δίνει μια άλλη αξία στις ώρες που βρίσκεται ανάμεσα στους προορισμούς του. Ακριβώς επειδή δεν είναι σταθερός, μαθαίνει να εκτιμάει μια σταλιά διαφορετικά κάποια πράγματα, κάποιους ανθρώπους, κάποιες καταστάσεις, μαθαίνει λίγο πολύ να κουβαλάει την πατρίδα του μέσα του, μαθαίνει να ζει τη στιγμή μ’έναν διαφορετικό τρόπο από ό,τι εμείς οι υπόλοιποι.
  Το να είσαι ταξιδιώτης όμως έχει και κάτι ακόμα. Μαθαίνεις να κουβαλάς τα πάντα μαζί σου, μέσα σου. Που σημαίνει ότι σ’ακολουθούν όπου κι αν πας. Τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα πως αν μείνω για πολύ καιρό στο ίδιο μέρος, αν μείνω σταθερή, πολλά πράγματα επανέρχονται, αρχίζουν ξανά και συμβαίνουν, πράγματα που νόμιζα ότι αφήνω πίσω μου κάθε φορά που αλλάζω προορισμό. Αυτό που προσπαθείς να αποφύγεις, θα το βρεις όπου κι αν πας, γιατί το κουβαλάς μέσα σου. Ο ταξιδιώτης δεν ξεφεύγει ποτέ από τον εαυτό του. Είναι η δική του βαλίτσα που παίρνει μαζί του όπου κι αν πάει. Ό,τι διαλέγεις λοιπόν να ‘χεις μέσα στη βαλίτσα σου, θα σε ακολουθεί όπου κι αν είσαι. Νομίζεις ότι το αφήνεις πίσω σου, μα είναι μια παραίσθηση. Το ξεχνάς απλά για λίγο γιατί ενθουσιάζεσαι με την αλλαγή, με την ανανέωση, ξυπνάει το παιδί μέσα σου και τα κάνει όλα στην άκρη, μα σαν κάτσεις λίγο παραπάνω κάπου, ό,τι προσπαθείς να ξεφύγεις, ό,τι κουβαλάς μέσα σου, αναδύεται. Σου κουνάει τη σημαία κάπως πονηρά και σου δείχνει ότι δεν το ξεφορτώθηκες ποτέ.
  Αν ταξιδεύεις λοιπόν, πρέπει να μάθεις πως τους αγγέλους σου και τους δαίμονές σου τους κουβαλάς μαζί σου. Δεν τους ξεφορτώνεσαι ποτέ. Κι αν δεν μάθεις εσύ να τους διαχειρίζεσαι, να τους εκτιμάς ή να τους ξεπεράσεις, θα είναι πάντα εκεί. Δεν θα σ’αφήσουν επειδή άλλαξες τόπο.

 Ο ταξιδιώτης λοιπόν, βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση, μαθαίνει να εκτιμά διαφορετικά τα πράγματα γιατί καταλαβαίνει την αλλαγή, το πόσο εφήμερα και ταυτόχρονα αιώνια είναι όλα, την αξία των πραγμάτων, ταυτόχρονα όμως μαθαίνει πώς όλα βρίσκονται μέσα μας, πώς εξαρτώνται από εμάς, πώς έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο μέσα μας κι αυτός δεν φεύγει ποτέ από κοντά μας. Όπως ακριβώς μαθαίνει ένας ταξιδιώτης να εκτιμά την μοναξιά του και να περνάει καλά με τον εαυτό του, έτσι μαθαίνει να αντιμετωπίζει μόνος του τους δαίμονές του, να διαχειρίζεται και να λύνει μόνος του όλα όσα τον βασανίζουν. Γιατί ξέρει πώς και τα όμορφα και τα άσχημα, είναι μέσα στη βαλίτσα  που παίρνει παντού μαζί του, γιατί όλα αυτά είναι κομμάτι της δικής του πατρίδας, της πατρίδας που κουβαλάει μαζί του όπου κι αν πάει.



- M.Z.

Η γενιά της υπόσχεσης.

Θα σου πω πώς το έζησα εγώ. Πώς το είδα εγώ. Δόξα τω Θεώ, ακόμα και τώρα, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Ναι. Θα μπορούσαν.
Αλλά κάτσε να τα πάρω από την αρχή.

  Η γενιά του ’80, του 90’, ίσως και του 2000. Είμαστε η γενιά που γεννήθηκε στις καλύτερες συνθήκες. Η γενιές που θα θριάμβευαν. Οι γενιές που θα γεύονταν τον καινούριο, εκπληκτικό κόσμο που δημιουργόταν σιγά σιγά. Οι γενιές μακριά από τους πολέμους, οι γενιές στην εποχή της τεχνολογίας, της ψηφιακής τεχνολογίας, της ανάπτυξης, της ανεξέλεγκτης δημιουργίας.
Είμαστε οι γενιές που γεννήθηκαν με μία υπόσχεση.
Υπόσχεση για το μέλλον τους, υπόσχεση για τον κόσμο, υπόσχεση για ανάπτυξη, για δημιουργία, για ευτυχία, για δυνατότητες, για άνθηση και θρίαμβο.
Οι γενιές που τα είχαν όλα έτοιμα.
  Κάποιοι από μας ίσως να μην ήταν έτσι. Κάποιοι ίσως να γεννήθηκαν από οικογένειες που είχαν περάσει πολλά, κάποιοι ίσως να μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα καθόλου ιδανικά. Συνήθως όμως ήταν αυτοί που θα τα κατάφερναν. Αυτοί που από όλη την οικογένεια θα τα έβγαζαν πέρα.
  Όλοι μας λίγο πολύ ήμασταν παιδιά που μεγάλωναν με μια υπόσχεση. Ήμασταν τα παιδιά της ελπίδας. Τα παιδιά που τα είχαν έτοιμα και θα τα κατάφερναν όλα. Τα παιδιά δικηγόροι, τα παιδιά μεγαλογιατροί, τα παιδιά του εξωτερικού, τα παιδιά της διασύνδεσης, της πολιτικής, των χρημάτων, τα παιδιά της ανάπτυξης, τα παιδιά της επιτυχίας.
Μπορεί να κάνω και λάθος. Μπορεί να κάνω πολύ μεγάλο λάθος.
Γύρω μου τουλάχιστον έτσι ήταν. Αυτά τα παιδιά ήμασταν. Τα παιδιά που όλος ο κόσμος βρισκόταν στα πόδια μας. Που μέσα από μας, από τη δουλειά μας, από τον κόπο μας, όλος ο κόσμος γύρω μας θα άνθιζε. Εμείς θα κάναμε ό,τι δεν έκαναν όλοι οι άλλοι. Τους καρπούς του νέου κόσμου. Του 21^ου αιώνα.
  Στο κατώφλι αυτής της υπόσχεσης, αυτής της ελπίδας, αυτής της πόρτας προς τον κόσμο ολάκερο, όλα πάγωσαν. Πάγωσαν. Άρχισαν να απομακρύνονται. Να αλλάζουν. Να χάνουν το χρώμα τους. Να κρύβονται.
  Για άλλους αυτή η αλλαγή ήρθε καθώς σπούδαζαν. Για άλλους ήρθε μόλις βγήκαν στην αγορά εργασίας. Για άλλους τη στιγμή που έμπαιναν στο πανεπιστήμιο. Για άλλους τη στιγμή που τολμούσαν να κάνουν τα όνειρά τους για την συνέχεια της ζωής τους.

  Ξαφνικά από τη μία μέρα στην άλλη, οι γενιές της υπόσχεσης, οι γενιές της σιγουριάς και της ελπίδας, είδαν τον κόσμο να τους γυρνάει την πλάτη.

  Είδαν τον πατέρα τους, την μητέρα τους ξαφνικά να δουλέυουν πολλές ώρες. Ή να κάθονται άπειρες ώρες στο σπίτι. Είδαν την οικογένειά τους να δουλεύει ασταμάτητα για να στείλει ίσα ίσα στον αδερφό που ήταν μακριά. Είδαν τ’αδέρφια τους, τους φίλους τους, να φεύγουν από την Ελλάδα τρέχοντας και να μην ξαναγυρνούν. Σταμάτησαν τις δραστηριότητες. Άρχισαν να μετρούν τα λεφτά. Να κάνουν οικονομία. Άρχισαν να δουλεύουν. Ενώ δεν ήταν λογικό. Άρχισαν να υπολογίζουν. Τα πάντα.

  Ξαφνικά όλα δυσκόλεψαν. Ξαφνικά όλα άλλαξαν.
Κι όσο κι αν απελπισμένα προσπαθείς να συνδυάσεις τις υποσχέσεις και τα όνειρα με τα οποία μεγάλωσες, με την ανατρεπτική πραγματικότητα που μας χτύπησε την πόρτα τόσο ξαφνικά, δεν μπορείς.
  Είμαστε η γενιά που μεγαλώσε με το όνειρο της ειρήνης. Της ενότητας. Της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Αμερικής, της παγκοσμιοποίησης, της διασύνδεσης, της εκπληκτικής ανάπτυξης, της μαγείας της προόδου. Είμαστε η γενιά που ξαφνικά βρίσκεται μπροστά στην τηλεόρασή της βλέποντας τα μεγάλα κεφάλια της Ε.Ε. να ανακοινώνουν πως ο 3^ος παγκόσμιος πόλεμος είναι γεγονός.
  Είμαστε η γενιά που έμεινε στα σπίτια της τελικά και δεν σπούδασε, ή έφυγε να σπουδάσει και ανέτρεψε κάθε στερεότυπο φοιτητικής ζωής. Είμαστε η γενιά που βγήκε για δουλειά και ποτέ δεν βρήκε. Η γενιά που έμεινε με τα συρτάρια της γεμάτα όνειρα, σχέδια και ανεκπλήρωτα κατορθώματα.
  Είμαστε ο φοιτητής που διάβασα πριν από 1-2 μήνες ο οποίος ήταν ξαπλωμένος στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας, πάνω σε ένα στρώμα, αγκαλιά με τα τετράδιά του. Είμαστε οι φοιτητές που έφυγαν μόνοι τους σε μια άλλη ήπειρο προσπαθώντας να κυνηγήσουν κάποιο όνειρο ενώ όλος ο κόσμος τους φωνάζει να μην κουνιούνται, ή προσπαθώντας να βρουν μία καλύτερη τύχη, μακριά από κάθε τι που θυμίζει σπίτι. Είμαστε η γενιά που βλέπει τους πρόσφυγες από τη Συρία και τη Μέση Ανατολή να καταφθάνουν στη χώρα μας και ανατριχιάζει γιατί θυμάται σκηνές από ταινίες, από βιβλία, από την Ιστορία που κάποτε τυχαία διάβασε. Κάπου μέσα του τρέμει το φυλλοκάρδι της. Στα μάτια αυτών των ανθρώπων βλέπει ένα κομμάτι ενός πιθανού μελλοντικού της εαυτού. Είμαστε η γενιά που αρνείται πεισματικά να πιστέψει πώς όλοι αυτοί που μας υποσχέθηκαν, που μας έδειξαν, που μας έφτιαξαν και μας χάρισαν αυτόν τον υπέροχο κόσμο, θα μας αφήσει να χαθούμε στα τάρταρα των γεγονότων.

  Είμαστε η γενιά που συνεχίζει πεισματικά να πιστεύει ότι δεν έχουν τελειώσει όλα. Είμαστε η γενιά που έχουμε σιχαθεί τα πάντα, κοχλάζουμε, ξεχειλίζουμε οργή και κάθε τι με μορφή κατεστημένου, συστήματος, κυριαρχίας, ξυπνά μέσα μας τη μεγαλύτερη αγανάκτηση. Είμαστε η γενιά που καίει τα πάντα στο πέρασμά της, είμαστε η γενιά που τρέχει μέσα στους πολιτικούς κύκλους προσπαθώντας να βγάλει άκρη τι πήγε στραβά.

  Πού πήγαν οι υποσχέσεις. Που πήγε η ελπίδα. Πού πήγε αυτός ο υπέροχος κόσμος που μας έταξαν.

  Είμαστε η γενιά που έχει μουδιάσει γιατί δεν ξέρει τι να πιστέψει. Η γενιά που τρέχει από το ένα άκρο στο άλλο, η γενιά που φωνάζει και οργίζεται, η γενιά που δεν αντιδράει, η γενιά που φοβάται, η γενιά που δεν καταλαβαίνει, η γενιά που νομίζει ότι τα ξέρει όλα.

   Η γενιά που τρέχει γύρω γύρω από την ουρά της, γιατί δεν τον ξέρει στην πραγματικότητα τον κόσμο, κι όσα νόμιζε ότι ήξερε, της τα ‘χαν πει αλλιώς.
   Η γενιά που τα είχε όλα και που τα χάνει όλα.

___________________

  Ζούμε σε μια εποχή που ο καθένας μας καλείται να σκεφτεί για το παρόν. Το μέλλον έχει χαθεί. Ακόμα και το «κακό» μέλλον, είναι τόσο αδιόρατο και αδιευκρίνιστο που δεν έχει νόημα να το λιβανίζεις ξανά και ξανά. Πώς θα τα βγάλεις πέρα αυτόν τον μήνα, πώς θα διευθετήσεις τα πράγματά σου αυτή τη βδομάδα, τι αλλαγή μπορείς να κάνεις αυτή τη φορά, πώς θα βγουν οι μήνες που έρχονται. Το μέλλον φτάνει το πολύ μέχρι το τέλος του ίδιου χρόνου.
«Δύσκολος θα’ναι αυτός ο χρόνος ρε παιδιά».

  Είναι γεγονός αυτό. Τολμάμε να σκεφτούμε το κοντινό μέλλον κι αμέσως προσθέτουμε εκφράσεις, λέξεις, κινήσεις που αποδεικνύουν ότι τα λόγια μας είναι τελείως του αέρα κι ότι απλά κάναμε μία σκέψη. Ή αμέσως επικαλούμαστε «καλώς εχόντων των πραγμάτων», ή κάποια Θεία δύναμη να φροντίσει να φτάσουμε μέχρι εκείνο το σημείο που συζητάμε.

  Το μέλλον έχει πάρει μία τραγελαφική μορφή πλέον. Ακόμα και στα πολιτικά δρώμενα έχει τόσο μικρή διάρκεια ζωής. Είναι τόσο κοντινό. Το μέλλον πλέον είναι το κοντινό μέλλον. Δεν υπάρχει μέλλον με βάθος χρόνου. Δεν υφίσταται σαν ιδέα. Υπάρχει σα φευγαλέα σκέψη σε κάποια μυαλά, σε κάποιες φιλοσοφικές συζητήσεις, σε κάποια όνειρα, όσα τολμάνε να ξεμυτίσουν μια σταλίτσα. Ή υπάρχει ως κάτι βαρύ και μακάβριο, ως κάτι ανεκπλήρωτο και ουτοπικό, ως μία αλλαγή που θα συμβεί σε βάθος χρόνου, και ποιος ξέρει, «μπορεί τα παιδιά μας να τα’χουν καλύτερα».

Πες μου λοιπόν. Πες μου πώς η γενιά της υπόσχεσης, η γενιά της ελπίδας, η γενιά του μέλλοντος, μπορεί να υπάρξει σ’αυτήν την εποχή. Πώς η γενιά των μεγάλων ονείρων, της μακράς σταθερότητας και σιγουριάς, μπορεί να προσγειωθεί στο τώρα της, μπορεί να προσγειωθεί στην απαιτητικότατη πραγματικότητα. Την πραγματικότητα των υπολογισμών, των χρημάτων, των λογαριασμών,  της στέρησης, του άγχους.

  Πες μου πώς αυτό το παιδί που μεγάλωσε με τη σκέψη ότι χτίζει πετραδάκι πετραδάκι ένα σπουδαίο μέλλον, πώς το παιδί που έμαθε να τρέχει από ‘δω κι από ‘κει και να δοκιμάζει τα πάντα και να ετοιμάζει τον εαυτό του για κάτι μεγάλο, πώς αυτό το παιδί θα προσγειωθεί στην σκληρή πραγματικότητα. Πώς αυτό το παιδί θα πιάσει μια απλή δουλειά με έναν οριακό στην καλύτερη των περιπτώσεων μισθό, πώς θα χρησιμοποιήσει αυτόν τον μισθό για να ζήσει αυτό κι ίσως κι ένα τμήμα της οικογένειάς του. Πώς θα δώσει τα λεφτά που έβγαλε εν τέλει για να καλύψει τις ανάγκες τις οικογενειακές. Πώς θα πάρει αυτά τα λεφτά και θα πάει να τα δώσει στη ΔΕΗ, όταν διδάχθηκε, έμαθε να πιστεύει ότι αυτά τα λεφτά θα τα κράταγε κατά δικά του για το δικό του λαμπρό μέλλον. Αν τυχόν ποτέ αποφάσιζε να δουλέψει. Ακριβώς για να μαζέψει κατά δικά του λεφτά.

  Πώς η γενιά της υπόσχεσης θα κάνει στην άκρη όλες τις υποσχέσεις, όλα τα όνειρα για το μέλλον που βιδώθηκαν μέσα της από τα πρώιμα στάδια κιόλας της παιδικής της ηλικίας, και θα τρέξει, θα τρέξει αυτόν τον χρόνο, και τον επόμενο χρόνο, ίσα ίσα για να καταφέρει να επιβιώσει;

  Μας έμαθαν να ονειρευόμαστε μεγάλα και τρανά όνειρα. Μας έμαθαν να έχουμε πίστη σε ένα σπουδαίο μέλλον. Μας έμαθαν πώς η κάθε μας κίνηση, η κάθε μας προσπάθεια, η κάθε στάλα ιδρώτα μας θα ήταν ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στην ευημερία.
Τώρα καλούμαστε να δώσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε, απλά και μόνο για το τώρα. Μόνο για το τώρα. Μας πήραν το ζωηρό και σπουδαίο μέλλον που τόσο τρανά μας υποσχέθηκαν, και μας έδωσαν ένα τώρα που συνεχίζει να υφίσταται χάρη σε μηχανική υποστηρίξη που κι αυτή υπολειτουργεί.

  Πες μου πώς αυτή η γενιά δεν θα χάσει την ελπίδα της. Πώς αυτή η γενιά δεν θα είναι οργισμένη. Δεν θα είναι παραιτημένη. Δεν θα είναι απρόθυμη. Πες μου πού θα βρει αυτή η γενιά κίνητρο να συνεχίσει να υπάρχει. Πες μου πώς ένα μυαλό που έμαθε ότι θα μπορέσει να πάει ένα βήμα παραπέρα, που άρχισε να σκαλίζεται για να πάει ένα βήμα παραπέρα, πώς θα γυρίσει δέκα βήματα τώρα πίσω. Και πώς αυτό το μυαλό, δεν θα γεμίσει παράπονο για όλα όσα θα μπορούσε να έχει. Όλα όσα νόμιζε ότι θα μπορούσε να ζήσει. Όλα όσα του υποσχέθηκαν ότι θα ζήσει και θα έχει. Όλα όσα, μέσα του, θεωρεί  ότι δικαιούται να ζήσει.




- Μ.Ζ.

Να σπάσουμε αυτές τις αλυσίδες γύρω μας!

While listening to: Macklemore & Ryan Lewis - Same Love

Λοιπόν, θα σου πω κάτι. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα όλα αυτά τα πρέπει, και τα μη, αυτά τα πρόσεχε, και αυτά τα κάνε. Αυτά τα κρύψε, αυτά τα αγνόησε. Τα βαρέθηκα. Ειλικρινά.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο δεμένοι, τόσο κλεισμένοι στα πρέπει και στα μη μας. Κώδικες συμπεριφοράς, ανασφάλειες, ψευδαισθήσεις. Βλέπεις τους ανθρώπους τελικά να κλείνονται στον εαυτό τους, να είναι δυστυχισμένοι, και με την πρώτη κρίση, την μεγάλη δυσκολία να τα παρατούν. Αυτοί φταίνε; Η κρίση φταίει; Δεν έχει σημασία. Γιατί ο άνθρωπος που δεν μπορεί να νιώσει ελεύθερος στο ίδιο του το σώμα, στο ίδιο του το μυαλό, ο άνθρωπος που φοβάται τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του, είναι άνθρωπος δεμένος, σκλάβος του φόβου. Και αυτό, μπορεί καθώς περνάνε οι αιώνες να το σπάει η κοινωνία μας, όμως παραμένει.

Πρέπει να κρύβουμε τα συναισθήματά μας, να τα καταπνίγουμε, να κάνουμε υπομονή και να χτίζουμε τις σχέσεις. Πρέπει να προσέχουμε μην περάσουμε γραμμές, πρέπει να μας αρέσουν κάποιοι άνθρωποι, να ζούμε με έναν τρόπο. Να κάνουμε υπομονή να έρθει η ώρα μας, να προσέχουμε, να συγκεντρωνόμαστε, να φροντίζουμε για το μέλλον, για την υπόληψή μας, την εικόνα μας έξω. Κι αν δεν τα κανει κανείς όλα αυτά....Ψάχνει να βρει κάτι που του λείπει, κατακρίνεται, περιθωριοποιείται. Κι αν δεν τα δείχνουν αυτά οι άλλοι, σίγουρα τον αμφισβητούν μέσα τους, και τον κατακρίνουν. Κανείς δεν τον αποδέχεται για αυτό που είναι.

Κι οι άνθρωποι καταλήγουν στριμωγμένοι, αιχμάλωτοι, δυστυχισμένοι. Σε ένα σώμα που δεν ταιριάζει στην κοινωνία, σε ένα σώμα που δεν τους αρέσει, σε έναν χαρακτήρα που αντιπαθούν, σε μια προσωπικότητα που πασχίζουν να αλλάξουν. Κι αν παρέδωσαν τα όπλα και δεν κυνηγούν πια, θλίβονται και βαδίζουν με απάθεια, ευχόμενοι βαθιά μέσα τους να μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα.

Τώρα εγώ θα έπρεπε να προσέξω για ποιον μιλάω και να μην θίξω θέματα ταμπού για την κοινωνία που ζω; Για την Ελλάδα, για την Αθήνα, για την Κηφισιά;

Όχι δεν θα το κάνω. Βαρέθηκα σου λέω. Βαρέθηκα να προσέχουμε τις λέξεις μας, τις σκέψεις μας, τις πράξεις μας. Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους να γίνονται τύφλα για να κάνουν αυτό που θέλουν, βαρέθηκα να βλέπω κόσμο να προσποιείται και να προσπαθεί να παλέψει αυτό που αισθάνεται.

Κάποιος είναι καταθλιπτικός και δεν γουστάρει να πηγαίνει σε club. Άλλη δε γουστάρει τη μουσική τους. Άλλος προτιμάει να κάνει πιο βαθιές σχέσεις και δεν του αρέσει η όλη ιδέα. Η επόμενη θέλει να ξεχαστεί από τα προβλήματά της, να κάνει party και να χαλαρώσει. Μια άλλη στεναχωριέται γιατί δεν έχει κάτσει σε μία πόλη να στεριώσει. Ο επόμενος ανακάλυψε ότι είναι gay και τώρα δεν ξέρει προς τα που να στραφεί γιατί νιώθει χαμένος. Ένας άλλος νιώθει εγκλωβισμένος γιατί θα ‘θελε να αγκαλιάσει όλους τους φίλους και να αρχίσει να τους λέει για την κοπέλα του μα δεν το κάνει γιατί γίνεται πρήχτης. Κάποια θέλει να σηκωθεί και να φύγει από την πόλη της γιατί νιώθει εγκλωβισμένη. Νομίζω πως ένας άλλος μου είπε πως δεν ήθελε να βγει από το σπίτι του, μα ήθελε να κάτσει μέσα και να χαζέψει από το παράθυρο το δρόμο, παρακολουθώντας τους περαστικούς.
Κάποιος άλλος μου είπε πως θέλει να πάει να μιλήσει στον τύπο, βλέπω πως του άρεσε, νιώθω πως δεν τον βλέπει σαν φίλο, μα τα πρέπει κι οι κανόνες, ο φόβος του, τον κρατάνε βιδωμένο στην καρέκλα να φλερτάρει με την κοπέλα δίπλα του.  Δύο κοπέλες γελούν δυνατά, πειράζονται, κοιτώνται έντονα. Συνειδητοποιείς ότι έλκονται περισσότερο από φίλες, μα ποια θα κάνει την πρώτη κίνηση, ποια θα σπάσει τον πάγο, ποια θα ξεπεράσει πρώτη τις αναστολές της, τις ανασφάλειές της; Ένα παιδί λατρεύει τα βιβλία, τα κόμιξ, ονειρεύεται μια διαφορετική ζωή, κι έτσι καταλήγει ο σπασίκλας της τάξης. Κι ένα άλλο κάθεται στο πρώτο θρανίο διαβάζοντας συνέχεια γιατί του έμαθαν από το σπίτι του να αγαπάει τα βιβλία. Μα κανείς δεν ενδιαφέρεται για κείνον όπως ενδιαφέρεται εκείνος για τις γνώσεις. Κάποια βιώνει δύσκολες καταστάσεις στο σπίτι, οι γονείς χωρίζουν, τσακωμοί και φωνές, ο αδερφός της να το σκάει, και κείνη στο σχολείο να αντιμετωπίζεται διαφορετικά γιατί ο κόσμος ξέρει. Ένα παιδί έχει άρρωστο γονιό, κι έτσι όλοι συμπεριφέρονται αλλιώς, σα να μην υπάρχει, σα να τη γλυτώνει από όλα, γιατί έχει άρρωστο γονιό, γίνεται αόρατο γι’αυτό. Ένας τον χτυπάει ο πατέρας του στο σπίτι, περνάει δύσκολα, δεν το λέει πουθενά, προσπαθεί να τον λογικέψει, κι όμως συμβαίνει, και το παιδί πέφτει σε κατάθλιψη, χάνεται, τον ξεγράφουν.

Μάθε να είσαι ανοιχτός, να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι, να βοηθάς εκεί που θες, να είσαι ειλικρινής, να αγαπάς όταν το θες, να λες αυτό που σκέφτεσαι, να σπας αυτούς τους ηλίθιους κανόνες που μας απαγορεύουν να είμαστε όπως αισθανόμαστε.

Ο άνθρωπος έπαψε να νιώθει όταν περίφραξε την καρδιά του.

Δεν λέω φυσικά να καταλήξουμε αγριάνθρωποι που δε σεβόμαστε τίποτα και είμαστε αγενείς και απότομοι.

Όχι.

Μα πρέπει να ξεχωρίσουμε την ευγένεια από την καταπίεση της σκέψης μας. Πρέπει να ξεχωρίσουμε το σεβασμό στην ιδιωτικότητα του άλλου, με την αποφυγή κοινωνικών επαφών. Πρέπει να είμαστε ελεύθεροι στα αισθήματά μας, να είμαστε ελεύθεροι στο μυαλό μας, να είμαστε ελεύθεροι στις πράξεις μας. Με σεβασμό και εκτίμηση.

Γιατί κι αυτό, σεβασμός κι εκτίμηση είναι. Σεβασμός στον εαυτό μας, εκτίμηση του εγώ μας. Γιατί όλοι μας γεννηθήκαμε και είμαστε εδώ. Όλοι μας. Και κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλο. Ποτέ δεν ήταν. Και ο κάθε άνθρωπος έχει κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό να προσφέρει, να δώσει, να μοιράσει. Μα δεν μπορώ εγώ, ο φίλος του, η οικογένειά του, ο άνθρωπος που αγαπάει, κανένας, να το βγάλει έξω με το ζόρι.

Όλοι έχουν κάτι υπέροχο κρυμμένο μέσα τους. Αν δεν το μοιράσουν όμως οι ίδιοι, δε θα δει ποτέ την ανθρωπότητα. Αν οι ίδιοι δε το βοηθήσουν να ανθίσει δεν θα το κάνει ποτέ μόνο του. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπέροχος. Μα πρέπει να πάψει να κρύβεται, να αφήνει τις ανασφάλειές του να τον νικούν, και τον φόβο να τον ρίχνει κάτω.

Πάψτε να ασχολείστε με τα στερεότυπα, σταματήστε να φοβάστε αυτό που δεν ξέρετε. Γιατί δεν ξέρετε τίποτα. Όλοι μας κάποιες φορές δεν έχουμε προδοθεί; Από κάτι, από κάποιον που νομίζαμε πως ξέραμε. Σταματήστε να φοβάστε το διαφορετικό, γιατί όλα διαφορετικά είναι. Τίποτα δεν είναι ίδιο, τίποτα δεν είναι όπως κάτι άλλο.

Να κάνουμε αυτό που αισθανόμαστε, να είμαστε ο εαυτός μας, να μην φοβόμαστε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας, γιατί είναι δικά μας. Κατάδικά μας. Δεν μπορεί να τα αγγίξει κανείς άλλος, δεν μπορεί να τα πειράξει. Κι αν εμείς οι ίδιοι δεν αγαπούμε τον εαυτό μας, γιατί να το κάνει κάποιος άλλος;

Να σταματήσουμε να κολλάμε στα πρέπει και στα μη, στα σύρματα που βάλαμε για να κρατάμε μια τάξη, και τελικά περιφράξαμε εμάς τους ίδιους.

Άντε...

Νικόλας Πάντζαρης - Όμορφη Μέρα


Δε μπορώ άλλο ρε γαμώτο, θέλω να τα κάψω όλα. Όλα τα ρημάδια όλα....Δε περνάει ο πούστης ο μήνας δεν περνάει...

Τον ίδιο τοίχο τόσους μήνες, πάνω από αυτά τα χιλιοδιαβασμένα βιβλία. Βαρέθηκα να διαβάζω, το καταλαβαίνεις; Βα-ρέ-θη-κα.
Κουράστηκα.
Δεν μπορώ να κάτσω στην καρέκλα, δεν μπορώ να μαζέψω το μυαλό μου, δεν μπορώ να εστιάσω. Κι ύστερα, είναι κι αυτό το καταραμένο το άγχος. Που έχει στρογγυλοκαθίσει μες στα μούτρα μου και με χλευάζει χασκογελώντας.

Τη μια στιγμή χιλιάδες ρημάδες σκέψεις, άγχη, φόβοι, ανασφάλειες, και την άλλη κενό. Τίποτα. Ή μια μόνο σκέψη. Να τελειώσει όλο αυτό επιτέλους.

Δε θέλω να τα παρατήσω.

Τίποτα δεν μπορεί να με ηρεμήσει. Βγήκα, περπάτησα, μίλησα, γέλασα, έκλαψα, χτύπησα, διάλυσα, έτρεξα, φώναξα, τίποτα δε μπορεί να ξεκολλήσει τη σκέψη, το συναίσθημα της λύτρωσης που περιμένω τόσο πολύ να νιώσω σαν τελειώσει όλο αυτό.
Σαν τελειώσει αυτό....

Μας οδηγούν στην απέχθεια, στην απομάκρυνση από τη γνώση, μας απομακρύνουν από τα βιβλία. 1 χρόνος τελικά τους φτάνει, τους φτάνει, τους είναι υπεραρκετός τελικά.

Άντε να τελειώσει όλο αυτό. Κουράστηκα.

Τότε, τώρα, μετά!

 Forest Gump Soundtrack

Μπορώ να το δω να έρχεται. Είναι τόσο κοντά! Μα συνάμα τόσο μακριά. 3 μήνες. 3 μήνες ακόμα διαβάσματος και πηξίματος. 3 μήνες ακόμα με τη μουσική ως μόνη διέξοδο και το σχολείο ως χαβαλέ και παρέα. 3 μήνες. Και μετά...Πιο ελεύθερος πεθαίνεις!
Γυρνάω πίσω και θυμάμαι...
6 χρονών. Να κάθομαι και να κοιτάω από το μπαλκόνι. Να κοιτάω τα χεράκια μου και να σκέφτομαι τη μαμά και τον μπαμπά. "Αυτοί είναι μεγάλοι. Έχουν δουλειές. Εγώ τι θα κάνω όταν μεγαλώσω; ". Να με φαντάζομαι στο λύκειο. Να διαβάζω πολύ. Να με φαντάζομαι με καλά ρούχα και χαρτοφύλακα, να πηγαίνω στη δουλειά μου με ένα διακριτικό χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Να με πιάνει ένα χτυποκάρδι και μια ανυπομονησία. Κι ύστερα να σκέφτομαι πως αυτά ποτέ δεν θα συμβούν...Ήταν τόσο μακρινά που δεν πίστευα ότι θα συνέβαιναν ποτέ.
Αργότερα, να βλέπω τα παιδιά που τελείωναν το γυμνάσιο και να εντυπωσιάζομαι. Έβλεπα τα πεταμένα τους βιβλία και ήθελα και 'γω να τα διδαχτώ. Απορούσα...πώς είναι να είσαι μεγάλος; Και δεν πίστευα ότι θα έφτανα ποτέ στο λύκειο.
Κι ύστερα, στην πρώτη λυκείου. Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι είχα φτάσει εκεί. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι είχα μεγαλώσει ένα ακόμη σκαλοπάτι. Κι άκουγα για τις πανελλήνιες και έλεγα: "Καλά, αυτό αργεί ακόμα!".
Όταν πήγα στη 2α Λυκείου μου φαινόταν παράξενο. Έφτανα σιγά σιγά αυτο που είχα σκεφτεί τότε, 6 χρονών. Μου φαινόταν τόσο παράξενο...Κι έπρεπε να αρχίσω να διαβάζω, να στρωθώ, να διαλέξω τι θα κάνω στη ζωή μου! Με φανταζόμουν αργότερα να έχω δικό μου γραφείο και δουλειά! Ύστερα, άλλαζε η εικόνα και με έβλεπα ζωγράφο! Και ξαναάλλαζε και με έβλεπα σ'όλες τις χώρες του κόσμου! Κι ένιωθα ότι αυτά δεν θα συνέβαιναν ποτέ...Γιατί ήταν τόσο μακρινά!

Όταν λοιπόν ξεκίνησα την 3η Λυκείου, δεν το πίστευα. Δεν μπορούσα να το χωνέψω, να το αποδεχτώ με τίποτα. Ήταν τόσο αναπάντεχο!
Κάθε τόσο σκέφτομαι το 6χρονο πιτσιρίκι που κοίταγε έξω από το μπαλκόνι τα πεύκα. Και νόμιζε ότι όλη της τη ζωή θα 'ναι σα μικρό παιδάκι. Που νόμιζε ότι εκείνη δε θα μεγάλωνε. Δε θα γινόταν σαν όλους αυτούς που την περιτριγύριζαν. Και στεναχωριόταν.
Κι ύστερα σκέφτομαι εμένα, τώρα. Που έφτασα στο σημείο που δεν περίμενα ποτέ ότι θα φτάσω. Που έχω σχεδόν αγγίξει το σύνορο μεταξύ της εφηβικής/παιδικής ηλικιάς με τον αληθινό κόσμο! Και που αδημονώ να συνεχίσω παρακάτω!
Τώρα, στέκομαι στη τζαμαρία, σε άλλο σπίτι, και κοιτάω πάλι τα πεύκα. Και ανυπομονώ να τελειώσω. Να συνεχίσω την ενσάρκωση των ονείρων μου. Να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους, να δεθώ και μ'άλλα άτομα, να πάω και σ'άλλες χώρες, να μείνω εκεί! Να σπουδάσω, να μάθω εκατοντάδες πράγματα! Να πραγματοποιήσω όλα μου τα θέλω, όλα μου τα όνειρα!
Η 6χρονη Μάρω μέσα μου δεν μεγάλωσε ποτέ. Πάντα θα είμαι το παιδάκι που ψάχνει να γνωρίσει και να ζήσει κάτι καινούριο. Βλέποντας όλο και περισσότερα πράγματα, μαθαίνοντας κάθε στιγμή και λίγο παραπάνω τον εαυτό μου, απλά αλλάζουν κάθε τόσο τα θέλω μου και οι επιθυμίες μου.
Πάντα όμως θα έχω κάτι στο μυαλό μου, το οποίο ποτέ δεν θα περιμένω ότι θα πραγματοποιηθεί γιατί θα μοιάζει τόσο μακρινό. Κι όταν αυτό θα γίνεται τελικά πραγματικότητα και θα βάζω καινούριο στόχο, είμαι σίγουρη ότι θα είμαι τόσο χαρούμενη, τόσο ευτυχισμένη και τόσο ανυπόμονη όσο τώρα!
Ίσως και περισσότερο! Ποιος ξέρει; :)

Changes.

Αυτό το πράγμα…Να κοιτάς γύρω σου, να κοιτάς τους ανθρώπους που κάποτε ήξερες τα πάντα για αυτούς, τους ανθρώπους που σε ήξεραν καλύτερα κι από την τσέπη σου. Και να μην μπορείς να καταλάβεις πώς ταίριαξες μαζί τους. Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους να είναι τόσο δεμένοι; Να βλέπεις πόσο τους έχεις χάσει τώρα. Και να συνεχίζεις να προχωράς, ακάθεκτος, ανεπηρέαστος.

Πώς αλλάζει ο άνθρωπος…Μπορεί κάποιος να χρειαστεί χρόνια για να αποδεχτεί μια κατάσταση…Και ένας άλλος να μην το καταλάβει καν.

Και ξάφνου, βρίσκεσαι σε μια κατάσταση που ξέρεις πως στην ουσία δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνεις. Απλά περιμένεις να τελειώσει η αντίστροφη μέτρηση. Και δεν σε χωράει ο τόπος. Αδημονείς να πας παρακάτω από την πόρτα που δεν λέει να ανοίξει. Άιντε επιτέλους, έσκασα εδώ μέσα…:)

Τόσο διαφορετικοί, και συνάμα τόσο ίδιοι.

Πόσο μικροί είμαστε. Πόσο χαζοί. Είναι αστείο αν το σκεφτείς. Νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Ότι όλα λίγο πολύ είναι σαν και 'μας...σαν κι αυτά που ξέρουμε, που έχουμε δει, που γνωρίζουμε. Και πως κατα βάθος, όλα είναι παραλλαγές όσων μας περιτριγυρίζουν. Πόσο χαζοί Θεέ μου! Δεν είναι μόνο η θεωρία...Γιατί στη θεωρία όλοι πιστεύουμε στην διαφορετικότητα των άλλων. Το θέμα είναι να το δεις εσύ, με τα ίδια σου τα μάτια, να το συνειδητοποιήσεις. Όταν το δεις, το καταλάβεις....Δεν το χωράει το μυαλό σου.
Συχνά, μπαίνω σε ένα δωμάτιο και βλέπω ανθρώπους μαζεμένους. Ή στο τραίνο. Και μ'αρέσει να σκέφτομαι τη ζωή τους...Τι μπορεί να τους σημαδεύει, τι μπορεί να σκέφτονται συνέχεια, όπως κάνω εγώ. Τι συναισθήματα τους διέπουν, τι έχουν ζήσει. Την οπτική γωνία που έχουν να βλέπουν τα πράγματα, να αντιλαμβάνονται, να νιώθουν. Τους διαφορετικούς κόσμους. Πόσο διαφορετικοί μπορούν να είναι...
Κι όταν το συνειδητοποίησα, αφού μαγεύτηκα στην αρχή, τρόμαξα..Τι νόημα έχει να ζεις όταν δεν υπάρχει κανείς που να σε καταλαβαίνει, να πλησιάζει τη σκέψη σου; Και επανήλθε στην επιφάνεια αυτό το συναίσθημα ότι δεν με καταλαβαίνει κανένας. Ποιος μπορεί; Αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις σα θηρίο μες στο κλουβί, σαν ανήμερο θεριό που κάθε στιγμή που περνάει θυμώνει περισσότερο, νιώθει ότι οδηγείται σε αδιέξοδο και ότι δεν υπάρχει κανείς μα κανείς να το καταλάβει.
Μα....δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μπορεί ο κάθε άνθρωπος να είναι ένας διαφορετικός κόσμος από μόνος του, από την άλλη όμως, δεν είναι και τόσο διαφορετικός...Εν τέλει, όλοι είμαστε άνθρωποι. Έχουμε αισθήματα, πληγωνόμαστε, φοβόμαστε, αγαπάμε, χαιρόμαστε, κλαίμε, θυμώνουμε. Καταλαβαίνουμε, παίζουμε θέατρο, κρυβόμαστε, λέμε αλήθεια, γελάμε, βραχυκυκλώνουμε. Οι εμπειρίες του καθενός χτίζουν τον χαρακτήρα μας και δημιουργούν τον άνθρωπο που είναι ο καθένας μας. Τη σημασία έχει τελικά, τι κόσμος είναι ο καθένας μας;
Ακόμα κι αν νιώθουμε ότι ο άλλος δεν μας ταιριάζει, δεν μας καταλαβαίνει, δεν έχει σημασία. Γιατί όπως και 'μεις πληγωνόμαστε, έτσι πληγώνεται κι αυτός. Αξία αποκτούν οι ανθρώπινες σχέσεις όταν υπάρχει κατανόηση και συγκατάβαση. Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουμε τον κόσμο του άλλου, ας τον ακούσουμε. Ας του χαμογελάσουμε.
Κι ας του δώσουμε μια ευκαιρία.
Οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται.
Γιατί έτσι γεννιούνται οι ανθρώπινες σχέσεις.
Που γίνονται όλο και πιο στενές, και σε βάθος χρόνου, γίνονται
φιλίες.

Κωστής Μαραβέγιας - Δίψα (Στίχοι)

Δεν είν' η Κίρκη η μάγισσα του σεξ η θεά,
η Καλυψώ, η Ναυσικά με του μπαμπά τα λεφτά.
Δεν είν' η θάλασσα, ο ήλιος, τα χαμένα νησιά.
Δεν είναι τίποτα από όλα κι είναι όλα αυτά!
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, που σε κρατάει ζωντανό.
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, για καθαρό ουρανό.
Δεν είν' οι φίλοι, ξενύχτια, τσιγάρα, ποτά.
οι μουσικές, οι μουσικές γύρω απ'την ίδια φωτιά.
Παλιά σου όνειρα, ταξίδια με καινούρια πανιά.
Δεν είναι τίποτα απ'όλα κι είναι όλα αυτά!
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, που σε κρατάει ζωντανό.
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, για καθαρό ουρανό.
Παλιές σου νίκες, και ήττες, και λάθη σωστά.
Η ξενιτιά, η ξενιτιά, του γυρισμού η χαρά.
Κι αυτός ο κάποιος που σου γνέφει απ'το λιμάνι μακριά,
δεν είναι τίποτα απ'όλα κι είναι όλα αυτά!
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, που σε κρατάει ζωντανό.
Είναι η κρυφή σου η ατέλειωτη η δίψα,
είναι η δίψα, για καθαρό ουρανό, για ουρανό!

Χρώματα αλλάζει,
και σαν ποτάμι μοιάζει,
σαν το νερό, σαν το νερό!
Που σκύβεις και το πίνεις,
Μα τη φωτιά δε σβήνεις,
δε σβήνεις τον καημό!

Για ουρανό, είναι η κρυφή σου η δίψα για ουρανό!



Μαραβέγιας - Δίψα

Η ασπίδα μου: Τα γυαλιά μου.

Monitor - Άνθρωποι Μόνοι

Δεν μ’αρέσει να μην φοράω τα γυαλιά μου. Στρεβλώνεται η πραγματικότητα. Γίνεται άσχημη, θολή, αβέβαιη….Με τρομάζει…Με μπερδεύει….Με κάνει ανασφαλή…Παρολά ταύτα επιμένω κάποιες φορές, να μην φοράω τα γυαλιά. Για να εξασκούμαι…Δεν το αντέχω όμως. Με τρομάζει. Αρκετά κάποιες φορές. Με τα γυαλιά μου, νιώθω σιγουριά, βεβαιότητα, ξέρω τι γίνεται γύρω μου, το βλέπω, το αναγνωρίζω, το ταυτοποιώ. Έχω υψηλή ευκρίνεια και ξέρω τα πάντα για αυτό. Αρκετά βασικά για να μην με τρομάζει. Είναι σαν μια προστασία από τον έξω κόσμο…Τα γυαλιά μου. Που μου δείχνουν ακριβώς τι είναι το κάθε πράγμα. Που μου μεταφέρουν τις πληροφορίες που χρειάζομαι για το κάθε αντικείμενο. Για ότι κοιτάω. Χωρίς τα γυαλιά μου, είμαι ευάλωτη. Μου λείπει η ασπίδα μου. Που με καλύπτει, που με κάνει να νιώθω αυτοπεποίθηση. Χωρίς τα γυαλιά ο κόσμος αλλάζει, γίνεται διαφορετικός, αβέβαιος, άγνωστος…Τα γυαλιά είναι η ασπίδα μου, η μάσκα μου, που με κάνει να νιώθω σίγουρη για τον εαυτό μου και μου δίνει μία σωστή εικόνα για την πραγματικότητα Είναι άραγε σωστή όμως; Γιατί τα μάτια μου, εξαρτώνται από τα γυαλιά μου. Αν τα γυαλιά μου δίνουν μια πειραγμένη εικόνα της πραγματικότητας; Τότε κι εγώ την αντιλαμβάνομαι λάθος….Και χωρίς τα γυαλιά μου, είμαι γυμνή…Νιώθω γυμνή μπροστά στην αλήθεια, μπροστά στον άλλο..Ευάλωτη…Ευάλωτη. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόσο σημαντικά είναι για μένα. Το βάθος της σημαντικότητάς τους. Πάντα το συζήταγα με τον πατέρα μου, πως ενστικτωδώς στην αρχή, όταν φόραγα φακούς, δεν μπορούσα να είμαι άνετη. Όμως μετά μου πέρασε. Μα δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Γιατί τα γυαλιά ήταν η ασπίδα μου στην πραγματικότητα, και όχι η προστασία των ματιών μου. Ήταν η προστασία του μυαλού μου. Και τα αντικατέστησαν οι φακοί. Ποτέ δεν γυμνώθηκα. Απλά άλλαξα ασπίδα. Και όταν βγάζω τα γυαλιά, συνήθως πριν πέσω για ύπνο, και είμαι με κάποιον άλλο, φίλη, φίλους, σε sleepover πχ, και πλησιάζω το πρόσωπό μου κοντά στα μάτια τους και τους κοιτάω χωρίς τα γυαλιά μου, νιώθω περίεργα...Όμορφα. Αληθινά. Ελεύθερα. Γιατί κοιτάω τους ανθρώπους ακριβώς όπως είμαι....Καθαρή. Αληθινή. Πραγματική.
    Η διαφορά αυτή δεν φαίνεται ποτέ. Στη ζωή. Στην καθημερινότητα. Έχει να κάνει στο πως λειτουργώ εγώ. Είναι σαν να παραμυθιάζω τον ίδιο μου τον εαυτό. Σα να κρύβομαι από αυτόν. Και να μην το ήξερα μέχρι τώρα που το συνειδητοποίησα...Λίγα είναι τα άτομα με τα οποία έχω περάσει ώρες μαζί τους χωρίς τα γυαλιά μου. Που είμαι αληθινή μαζί τους. Αληθινή όμως για μένα. Γιατί αυτοί δεν βλέπουν τη διαφορά. Εγώ όμως τη νιώθω, την αισθάνομαι, την αντιλαμβάνομαι...Είμαι πιο χαρούμενη όταν βλέπω έναν άνθρωπο από πολύ κοντά χωρίς γυαλιά...Όταν παρατηρώ κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του από κοντά....τότε νιώθω πως τον γνωρίζω καλύτερα...Όταν παρατηρώ τα μάτια του...Και το κάνω γιατί είναι ο μόνος τρόπος να τον δω καλά, επειδή δεν φοράω τα γυαλιά μου. Τότε νιώθω αληθινή στον εαυτό μου...
Καληνύχτα. Τώρα θα βγάλω τα γυαλιά μου, θα κοιτάξω την ακαταλαβίστικη οθόνη και τις γραμμές με τις λέξεις με τα ακατανόητα νοήματα, και θα ξαπλώσω να κοιμηθώ χαζεύοντας ένα δωμάτιο εντελώς διαφορετικό από αυτό που βλέπω τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Έχω έναν κόσμο δικό μου, κατά δικό μου, που κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να τον δει. Έναν κόσμο που εγώ αποκωδικοποιώ όπως εγώ θέλω. Έναν κόσμο που δεν μπορέσει κανείς να δει, να πλησιάσει, να αγγίξει, να βεβηλώσει. Έναν δικό μου κόσμο που μπορώ να καταφύγω εγώ όποτε θέλω, αρκεί να βγάλω την ασπίδα μου....Μερικές φορές όμως, όταν δεν έχω την ασπίδα μου, ο κόσμος μου με τρομάζει....Και τότε απλά ξαναφοράω τα γυαλιά μου.

Καληνύχτα.

Μια νέα σταγόνα στην δική μου θάλασσα των αναμνήσεων :)

Coldplay - Clocks...:)

Είναι κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου, που ξέρεις ότι χάραξαν την υπογραφή τους πάνω σου. Δεν έχει σημασία αν τελικά θα κρατήσεις πολλά πράγματα από αυτούς. Απλώς οι αναμνήσεις τους θα είναι πάντα κομμάτι των σκέψεών σου. Αυτοί οι άνθρωποι που θα θυμάσαι τα χαμόγελά τους μαζί με την παιδική σου ηλικία. Μαζί με πολλές αναμνήσεις, μαζί με αυτές τις σκέψεις που σε ταξιδέυουν πίσω, σε χρόνια περασμένα. Τέτοιους ανθρώπους δεν συναντάς συχνά. Δεν έχει σημασία μόνο ο άνθρωπος, έχει σημασία και πως τον συγκρατούμε εμείς στην μνήμη μας.

 Έχω κρατήσει πολλούς ανθρώπους στη μνήμη μου. Ίσως και παραπάνω από όσους κρατούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Παρόλα ταύτα, αν με ρωτήσεις, θυμάμαι τον καθένα ξεχωριστά και θα ‘θελα να τον έχω δίπλα μου σε κάθε βήμα της ζωής μου. Τελικά, κάποιοι λίγοι μένουν μαζί σου. Αυτοί οι καθηγητές, δάσκαλοι, αγαπημένοι άνθρωποι, μεταφέρουν τη ζωή τους, τις γνώσεις τους, τα πιστεύω τους, τη διάθεσή τους στην δική σου ζωή. Στην δική σου καθημερινότητα. Αυτοί οι άνθρωποι όπως και να το κάνουμε δεν σ’αφήνουν αναλοίωτο.
  Αυτή τη χρονιά προστέθηκε ένας ακόμα τέτοιος άνθρωπος στις αναμνήσεις μου. Ένας άνθρωπος που μπορεί να μην με επηρέασε όπως περίμενα, μπορεί να μην με επηρέασε όπως θα ήθελε, όμως το έκανε. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, διαφορετικός και συχνά «διφορούμενος». Μπορεί να πέρασα ένα μικρό χρονικό διάστημα μαζί του, σε σχέση με άλλους μαθητές του, όμως ήταν αρκετό για να δεθώ μαζί του. Είναι ένας άνθρωπος που θα μου λείψει για τις ιδέες του, για την ιδιαιτερότητά του, για την....παραξενιά του, για την διαχυτικότητα και την ενεργητικότητά του. Ήταν μια τελείως διαφορετική εμπειρία, τελείως διαφορετικός άνθρωπος από αυτούς που θα συναντήσετε ποτέ, και μία συνάντηση μαζί του θα σας πείσει. Μπορεί να μην ξέρω αληθινά τι άνθρωπος είναι, μπορεί να μην τον γνώρισα καλά, να μην τον πρόλαβα, αλλά παρόλα ταύτα έγινε κομμάτι των αναμνήσεών μου και ξέρω ότι θα μου λείψει στα σίγουρα. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Ας είναι πάντα καλά κι ευτυχισμένος. Όπου κι αν είναι!

Although, you never know, life might make us to meet again one day!

Be the change you want to see in the world.

Είναι η 3η φορά μέσα σε ένα μήνα που ανοίγω τον blogger να γράψω κάτι και απλά κάθομαι και κοιτάω το λευκό κουτί...Το τελευταίο διάστημα ενώ νιώθω καμιά φορά πράγματα να με πνίγουν, τελικά όταν πάω να τα εκφράσω, είτε με παράπονο σε φίλους, είτε γράφοντας κάτι, είτε ζωγραφίζοντας, δεν βγαίνει τίποτα. Απλά κοιτάω μια άδεια κόλλα χαρτί, μία άδεια επιφάνεια, ή τον απέναντι τοίχο μην έχοντας τι να πω. Την στιγμή που πάω να τα εκφράσω εξαφανίζονται. Δεν ξέρω αν είναι κακό αυτό.
Γενικώς περνάω μια καλή φάση στη ζωή μου. Έχω άγχη, ξεσπάσματα, νεύρα(κυρίως και όπως πάντα) και στεναχώριες. Το τελευταίο βέβαια είναι σχεδόν ανύπαρκτο, το πρώτο έντονο γενικά και όσο για τα δύο ενδιάμεσα...Δεν είναι όμως νεύρα και πίκρα σε φίλους, πρόσωπα, καλούς μου ανθρώπους κλπ. Είναι σε καταστάσεις. Και είναι τα νεύρα που εκνευρίζεσαι για κάτι και απλά επιχειρηματολογείς με ένταση. Ω ναι. Κατάφερα κάτι τέτοιο. Να κρατάω την ψυχραιμία μου, να περιμένω, να ξεσπάω όταν πρέπει απλά λέγοντας πολλά πράγματα. Χωρίς να ωρύομαι όπως παλιότερα. Χωρίς να επιπλήττω τους ανθρώπους.

Ξέρετε, όταν δουλεύετε για κάτι, όταν το παλεύετε, το κυνηγάτε, όσο καιρό κι αν πάρει, θα το πετύχετε...Αρκεί να το κυνηγήσετε...Έχω ζωντανό παράδειγμα πια, δεν μιλάω...εκ πείρας.
Όλα είναι στο μυαλό. Σκέψεις. Λέξεις. Πράξεις. Όλα εξαρτώνται από 'σας.

Και 3 φοβερά πράγματα: :)

1.  Never, ever give up. An amazing story.

2.

3.

Καλό σας βράδυ (and like always, I'm closing my post with a song...:) Enjoy! )

Μια καλοκαιρινή μέρα στη μέση του φθινοπώρου!

Πανέμορφη μέρα! Τόσο καλοκαιρινή! Τόσο γλυκιά! Τι κρίμα να λείπουν οι φίλοι τριήμερο, ή να διαβάζουν. Μα μπορείς να διαβάσεις με τέτοιο καιρό; Μπορείς να κλείσεις την πόρτα, να σκύψεις το κεφάλι και να κάτσεις να μάθεις το όμνυμι; Ή να κάνεις την υπόλοιπη έκθεση των αγγλικών; Όχι δεν μπορείς. Εγώ τουλάχιστον όχι. Δεν μπορώ να αφήσω μια τέτοια μέρα, που μου ανεβάζει την διάθεση ό,τι κι αν έχω, να πάει χαμένη. Όσο τέζα κι αν είμαι, κάτι τέτοιες απίθανες μέρες, αξίζει να παραμερίσεις τις σκέψεις σου, τα προβλήματά σου, τα κολλήματά σου και τις στεναχώριες σου και να περπατήσεις με ένα φιλαράκι απολαμβάνοντας το βραδάκι που πέφτει. :)

Περπατώντας στον κήπο του Internet...

 Secret Garden - Nocturne(while writing...)

So?

Για άλλη μία φορά, σχεδόν ασυναίσθητα, άνοιξα το Word. Θέλω να γράψω. Προφανώς, για να άνοιξα αυθόρμητα αυτό το πρόγραμμα. Τι να πω; Μια βδομάδα κλεισμένη μες στο σπίτι, άρρωστη. Και συνεχίζεται το σκορ. Μ’αρέσει, δε μ’αρέσει, πότε έτσι, πότε αλλιώς. Το σίγουρο είναι ότι πλέον έχω συνέλθει. Ντάξει, πάλι δεν μπορώ να εστιάσω, να συγκεντρωθώ εύκολα κάπου, να κουράζονται τα μάτια μου, αλλά τώρα μπορώ να κάνω κάτι για περισσότερη ώρα. Ενώ παλιότερα, δεν μπορούσα ούτε λογοτεχνικό βιβλίο να διαβάσω. Το πάθος μου. Ω ναι! Καταπώς φαίνεται, έχω συνέλθει. Ούτε μουσική δεν μπορούσα να ακούσω. Αλλά τώρα μπορώ. Είναι καλύτερα. Αρρωστόπληκτοι εδώ. Η μισή γειτονιά για την ακρίβεια. Τι να κάνεις; Με τόσα σκαμπανεβάσματα ο καιρός. Και οι τελευταίες αρρώστιες είναι βαριές...Τους γκρεμίζουν όλους από τα πόδια τους. Στο κρεβάτι, να κοιμάσαι με τις ώρες, να μην μπορείς να ανασάνεις, με μπουκωμένη μύτη, μπουκωμένα πνευμόνια, και πρησμένο λαιμό...Αντιβιώσεις, aerolin, χάπια, φάρμακα, σκόνες, χημικά....Να μην μπορείς να περπατήσεις, να μην μπορείς να μιλήσεις, και να μην βγαίνεις από το σπίτι με το φόβο της επιπλοκής...

Ωωω....μα τι μου θυμίζει αυτή η μουσική;...Κάποια ταινία...

Στην αρχή, αχνοφαίνεται στο μυαλό μου η Πριγκίπισσα Mononoke. Αλλά δεν είναι από εκεί. Ύστερα, μου έρχονται δύο τρεις ξένες, μα τίποτα πιο σίγουρο...

Είναι μελωδία που μου θυμίζει λίγο την παιδική μου ηλικία. Από αυτές που ακούνε με τις ώρες οι γονείς. Μελωδίες που χαϊδεύουν τα αυτιά. Τέτοιες, και άλλες πολλές άκουγαν οι δικοί μου. Στα ηχεία. Του σαλονιού. Με CD. Ακούγαμε όλοι. Παλιότερα....Τώρα, όλοι, εγκλωβισμένοι σ’αυτόν τον υπολογιστή...Σ’αυτό το Facebook...Σ’αυτό το Internet…Και ΄γω, να χτυπιέμαι και να λέω, τέλος ο υπολογιστής, μαζέψου, άσ’το να πάει στο διάολο...πρέπει να συγκεντρωθείς...Αλλά....μια κουβέντα είναι....πώς να ξεκόψεις από μία τέτοια εξάρτηση; Που έχει εισβάλει με κάθε, κάθε τρόπο στις ζωές μας, με τρόπους που δεν φανταζόμασταν ούτε οι ίδιοι. Και τώρα το καταλαβαίνουμε. Δεν λέω, τον έχω μειώσει τον υπολογιστή. Αλλά όχι όσο θα ‘θελα. Όχι....Και δυσκολεύομαι τόσο να το κάνω. Μέσα σ’αυτό το κουτί, γίνονται όλα. Οι τσακωμοί, οι γνωριμίες, οι ενημερώσεις, τα σπουδαία γεγονότα, όλα...Αν δεν έχεις facebook, είσαι εκτός από πολλά πράγματα. Χάνεις πολλά πράγματα. Μένεις απ’έξω...Πρέπει λοιπόν, να περιορίσω πάρα πολύ το facebook μου, να μειώσω πολύ την κακή μου συνήθεια, και να καταφέρω να το κρατήσω μόνο για ενημέρωση...Μα, κάθε φορά που πάω κάτι να διαγράψω, με πιάνει ένα παράπονο: Πού θα μπορώ εγώ τώρα να δείχνω τις όμορφες φωτογραφίες που βγάζω; Πώς θα μπορώ να δείχνω στους φίλους μου που δεν βλέπω συχνά πόσο καλά περνάω; Πώς θα τους δείχνω τι νοσταλγώ και τι αισθάνομαι; Και σταματάω το ποντίκι...Και αλλάζω...καρτέλα στον....φυλλομετρητή μου...

Πόσο τυποποιεί τα συναισθήματα, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις...Πόσο απομονώνει τους ανθρώπους...Σκεφτείτε, πόσα άτομα θα θέλατε να δείτε, πόσες ώρες της ζωής σας θα θέλατε να γεμίσετε, αν δεν είχατε τον υπολογιστή να σας τις τρώει. Αναλογιστείτε  πόσες ώρες κάθεστε στον υπολογιστή κάνοντας κάτι «χρήσιμο»....Και τι θα κάνατε αν δεν τον είχατε. Πόσους άρρωστους φίλους σας θα πηγαίνατε να δείτε..Πόσες βόλτες θα κάνατε, πόσο χρόνο παραπάνω θα αφιερώνατε σε σας, ή στους δικούς σας. Στο χόμπυ σας, ή σ’αυτό που αγαπάτε. Αυτά θα ‘θελα να κάνω. Αλλά ο υπολογιστής με ακρωτηριάζει. Με καθηλώνει, με τον τεράστιο κήπο του και την μεγαλειώδη ποικιλία του σε φρούτα. Και με ναρκώνει τόσο, που ενώ καταλαβαίνω το δηλητήριο που κρύβεται στα φύλλα των δέντρων του, δεν βρίσκω τη δύναμη να τα κόψω από τη ρίζα...Όχι...Δεν βρίσκω τη δύναμη να σπάσω την αλυσίδα της πόρτας και να περπατήσω μακριά από τον κήπο, στο μονοπάτι της ζωής....Που όλοι έχουμε αφήσει και περιπλανούμαστε απομονωμένοι από όλους τους άλλους, σ’αυτόν τον τεράστιο κήπο. Κι αφήνουμε το τραίνο των στιγμών να περνάει κάθε φορά, χωρίς επιβάτες. Να έρχεται, και να φεύγει από τον σταθμό κατά μήκος του μονοπατιού της ζωής. Έχει βγάλει χόρτα το μονοπάτι, τόσο που έχει παραμεληθεί από την σύγχρονη κοινωνία...Τόσο πολύ...

Είμαστε μια κοινωνία με ελευθερία στις γυναίκες, στη σκέψη, στην άποψη...Ακόμα...Με τόσες ελευθερίες, απύθμενο πολιτισμό, και τ’αφήνουμε να χορταριάζει για να χανόμαστε στον κήπο του Internet…Και τώρα, σιγά σιγά...χάνουμε αυτές τις ευκαιρίες. Τώρα μας τις παίρνουν, και ‘μεις δεν προλάβαμε καν να τις γνωρίσουμε...όχι και να τις χαρούμε.

Πείνασα..Καλό σας βράδυ, κηποπεριπλανώμενοι.

Εκτιμάς κάτι καλύτερα όταν έχεις γνωρίσει και το αντίθετό του.

Όταν αποφασίζεις να βάλεις στόχους στη ζωή σου, όταν πραγματικά το αποφασίζεις, το καταλαβαίνεις. Όταν παίρνεις μία απόφαση, και θες να αλλάξεις κάτι πάνω σου, το προσπαθείς, το προσπαθείς, το προσπαθείς, αμετανόητος. Αν θες να πετύχεις κάτι, αλλάζοντας πλευρά του εαυτού σου, πρέπει να κάνεις θυσίες. Όλα στη ζωή έχουν ένα κόστος. Αλλά τα καλύτερα, έρχονται τζάμπα. Αυτό που πρέπει όλοι να προσέχουμε, είναι να είμαστε σίγουροι για τις προτεραιότητες που βάζουμε, και να έχουμε σκεφτεί καλά τις θυσίες που θα χρειαστούν. Μερικά πράγματα στη ζωή μας, έρχονται, φεύγουν, και ξανάρχονται. Κάποια άλλα όμως. Ας είμαστε και λίγο προσεκτικοί. Και να φροντίζουμε να ξέρουμε καλά τον εαυτό μας. Χωρίς όμως να σημαίνει αυτό ότι θα κλεινόμαστε σ'αυτόν. Ο 21ος αιώνας μας έχει κάνει πραγματικά ακοινώνητους...Και δυστυχισμένος. Κάνε ΕΣΥ την αλλαγή χαμογελόντας στην καθημερινότητά σου χωρίς να σου έχει συμβεί κάτι συγκεκριμένο....:)


Δεν νιώθω τα δάχτυλά μου. Και των ποδιών, και των χεριών. Κωλοκαλοριφέρ που χάλασες.

Όπου κι αν πας, χαμογέλα.

Όπλο ενάντια στην κρίση. (;)

  Τα γράμματά μας στον Άγιο Βασίλη μπορεί να είναι φέτος περισσότερο από ποτέ γεμάτα με μεγάλα όνειρα, με φουσκωμένες επιθυμίες, με ιδιαίτερες ελπίδες, διαφορετικές από συνήθως. Οι προσδοκίες μας από τη νέα χρονία δεν θα είναι όμως όπως άλλες χρονιές. Δε θα ελπίζουν οι ενήλικες σε ένα καλύτερο αύριο όπως έκαναν τις προηγούμενες χρονιές της κρίσης, δεν θα εύχονται μια χρονιά με υγεία και χαρά. Οι έφηβοι δεν θα κάνουν περίπλοκα και γεμάτα φιλοδοξίες όνειρα για το μέλλον.
  Για μια χρονιά που ακολουθεί αυτή τη δύσκολη που φτάνει στο τέλος της, ο κόσμος θα ευχηθεί απλώς να καταφέρουμε να τη διανύσουμε...
  Η μαυρίλα που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους σήμερα, η ένταση και η απαισοδοξία, η μετριοπάθεια και οι χαμηλές προσδοκίες, είναι αισθητές παντού γύρω μας. Οι ενήλικες γερνούν πριν την ώρα τους, γεμίζοντας με άγχος και ανασφάλεια την ψυχή τους. Οι έφηβοι βλέπουν τα όνειρά τους να διαγράφονται βίαια από τον σκληρό του μυαλού τους, και απλά περπατούν στον χρόνο χωρίς να ξέρουν ούτε οι ίδιοι τι κυνηγούν για τη ζωή τους. Και τα παιδιά, ακόμα και αν δεν επηρεάζονται άμμεσα, νιώθουν την απογοήτευση που είναι διάχυτη παντού, βλέπουν τις αλλαγές στην καθημερινότητά τους και αντιμετωπίζουν στην ζωή τους μια συνεχή "μουντίλα", όπως ακριβώς ο καιρός αυτές τις μέρες.
  Όλοι μας αναπολούμε κάτι, κάποιες περασμένες μέρες. Είτε αυτές βρίσκονται δεκαετίες πίσω στον χρόνο, είτε βρίσκονται μόνο μερικές ντουζίνες χρόνια πίσω μας, είτε αυτές βρίσκονται μερικούς μήνες πριν. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει πάψει να ελπίζει, έχει πάψει να ενδιαφέρεται και να παθιάζεται, και απλά περιμένει, απλά αναμένει, δίνοντας πλέον μόνον ένα αγώνα. Να προστατέψει την καθημερινότητά του από τις αλλαγές που γίνονται συνέχεια και τρομοκρατούν τους πάντες.
  Μπορεί πολλοί που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο να πουν ότι είμαι μια έφηβη με όρεξη και...νιάτα, εξ' ου και οι προτάσεις, εξ' ου και τα παρακάτω λόγια. Ότι έχω κέφι και δυνάμεις για ζωή. Ότι δεν είναι έτσι για τους ενήλικες, για τους πιο μεστωμένους. Κι όμως. Έτσι είναι. Δεν έχει σημασία αν έχω όρεξη για ζωή, αν έχω πάθος και όνειρα. Απογοητεύσεις συναντάει πολλές στη ζωή του, και αν είναι και καινούριος στο...άθλημα, τον επηρεάζουν περισσότερο. Όταν ζεις σε ένα κλίμα απογοήτευσης και δυσαρέσκειας, σε ένα κλίμα μετριοπάθειας, καμιά φορά χάνεις κι εσύ το κέφι σου, χάνεις και 'συ την πεποίθησή σου ότι θα τ'αλλάξεις όλα. Απλά αν είσαι έφηβος, είναι πιο εύκολο να ξαναδείς φωτεινό τον ήλιο, και είναι πιο εύκολο να ξανανοίξεις τον διακόπτη των ιδεών, των λύσεων, και της ελπίδας. Είναι πιο εύκολο γιατί δεν έχεις γνωρίσει το αληθινό πρόσωπο του κόσμου και μπορείς να διακρίνεις με πιο αθώα ματιά τον κόσμο γύρω σου.
  Μπορεί ότι πάθαμε να μας αξίζει σαν έθνος, σαν ανθρώπους. Μπορεί να λαθέψαμε, και χειριστήκαμε καταστάσεις λάθος, και σαν άτομα και σαν χώρα. Μπορεί όμως και να μας παγίδεψαν και τώρα να μας το φορτώνουν. Δεν με νοιάζει. Δεν τα έζησα για να έχω αντικειμενική γνώμη.
  Αν ο Έλληνας αρχίσει και στηρίζει  οικονομικά την γειτονιά του, πάψει να κοιτά με δυσαρέσκεια τον διπλανό του και αφήσει πίσω του για λίγο την εσωστρέφειά του, θα μπορέσει λίγο να χαμογελάσει. Αν προτιμήσει να φωνάξει δύο φίλους του στο σπίτι αντί να τρώει φακές για να αγοράσει την gucci κάπα, θα χαμογελάσει λιγάκι το χειλάκι του. Αν βγει μια φορά έξω με λίγο καλή διάθεση και δεν κατακεραυνώσει τον περαστικό που πάτησε στα λασπόνερα και τον έβρεξε, θα δει ότι θα εισπράξει μια συγγνώμη, ότι θα συναντήσει κάποια χαμόγελα, και σιγά σιγά θα αρχίσει να βλέπει τις φωτεινές αχτίδες του ήλιου που έχουμε όλοι κρύψει οικειοθελώς από τα μάτια μας. Κι αν αφήσει λίγο πίσω του την εθνική του περηφάνεια, και βγει να κάνει και μια δεύτερη δουλειά για να αντικαταστήσει τον μισθό που δεν παίρνει πια, αν αφήσει πίσω του τις ταξικές διαφορές και αγοράσει από τα τοπικά μαγαζιά και όχι από τις πολυεθνικές εταιρίες, τότε σίγα σιγά θα αρχίσει η περιοχή μας να αυτονομείται, να ξαναχτίζεται και να χάνει τις εξαρτήσεις της από τους κρατικούς φορείς. Και έτσι θα φτιάξει και η καθημερινότητα του καθένα μας, αφού θα αρχίσουμε να βλέπουμε με έναν πιο ζεστό τρόπο τα πράγματα γύρω μας.
  Στο κάτω κάτω, γιατί να αφήσουμε κάποιους άλλους, άσχετους, που δεν τους ξέρουμε και καθόλου να μας χαλάσουν την ζωή; Γιατί να αφήσουμε οικονομικούς και πολιτικούς ηγέτες που δεν διαχειρίστηκαν καλά καταστάσεις και μπορεί να μην τους έχουμε επιλέξει ούτε καν εμείς οι ίδιοι να μας γκρεμίσουν τα όνειρα; Να μαυρίσουν την καθημερινότητά μας; Να μας κλέψουν το χαμόγελο και να κρύψουν τον ήλιο και την ευτυχία από τα μάτια μας;
  Μην δίνετε μια τέτοια ευκαιρία σε κανέναν τους. Κρατήστε τα για τον εαυτό σας και για αυτούς που αγαπάτε. Η ζωή σας, είναι δική σας. Κανενός άλλου. Και στους καιρούς που διανύουμε, το μόνο μας όπλο εναντίον των δυσκολιών, είναι η ενότητα και η ψυχολογική ισορροπία. Η ενότητα. Η συντροφικότητα. Η χαρά. Η ευτυχία.

- Μία έφηβη με πάθος και όνειρα.

While writing.

Internet @ school.

Με χριστουγεννιάτικα τραγούδια να παίζουν στ'αυτί μου, τυλιγμένη σα κρεμμύδι, με την εικόνα της ζεστής σοκολάτας στο μυαλό μου, καίγομαι στο mobile internet μέσω του wifi του σχολείου. Λατρεύω τον χειμώνα! Πραγματικά! Και ακόμα περισσότερο τον χειμώνα στο σχολείο...<3

Όλα είναι μέσα στο μυαλό.

Είναι δύσκολο να συνειδητοποιείς ξαφνικά κάτι. Να διαπιστώνεις ότι αυτό που ζούσες ένα διάστημα δεν ήταν αυτό που νομίζες. Είναι δύσκολο να προσγειώνεσαι ξαφνικά στην πραγματικότητα, να διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς πλέον να εθελοτυφλείς. Είναι σκληρό να αντιλαμβάνεσαι πως αυτά που κάποτε εσύ κοίταζες με μισό μάτι γινήκανε ξαφνικά μέλος της ζωής σου. Κι όταν βλέπεις που αυτά που εσύ ποτέ δεν πίστευες να γίνουν κομμάτι σου, πλέον να είναι τόσο απλά και συνηθισμένα για τα μάτια σου και τα αυτιά σου, τρομάζεις. Όταν διαπιστώνεις ότι έχεις αλλάξει τόσο. Δεν λέω, καλή η αλλαγή, αλλά όλα έχουν ένα όριο...Κάνει να κάλο να γνωρίσεις άλλες ανθρώπινες πτυχές, άλλης φιλοσοφίας ανθρώπους, να γεμίζεις με εμπειρίες τον σκληρό του μυαλού σου, όμως αν χάσεις το μέτρο....Καλό είναι να είμαστε συγκρατημένοι, για να μπορέσουμε, να προλάβουμε, να αντιληφθούμε έγκαιρα πότε κάτι αρχίζει να στραβώνει...Γιατί όταν χάνεις το μέτρο, χάνεις τον έλεγχο, χάνεις και την αίσθηση του τι κάνεις. Είναι σκληρό να προσγειώνεσαι απότομα...Μα αν προσγειωθείς και πονέσεις, σημαίνει πως καιρός να κάνεις κάτι. Και όχι να ξαναπαρασυρθείς. Αν σε πόνεσε τόσο, σημαίνει πως κάτι δεν έκανες καλά. Άλλαξέ το λοιπόν! Βγάλ'το από το μυαλό σου και κάν'το όπως εσύ θες, γιατί η συνέχεια πρέπει να είναι δική σου, αφού δικό σου λάθος ήταν το ότι παρασύρθηκες...Κάν'την συνέχεια όμως, διαφορετική, αλλιώτικη, περισσότερο κοντινή σ'αυτό που εξ'αρχής κυνηγούσες...=)

Και ΄γω θα μείνω εδώ να κάνω φούσκες!

Σκέψεις. Εκατοντάδες. Χιλιάδες. Μυριάδες. Εκατομμύρια. Σαν εκατομμύρια φούσκες στον αέρα. Συναισθηματικά φορτισμένες. Θετικά, αρνητικά. Χαρούμενες, εύθυμες, σκεφτικές, στεναχωρημένες, θλιμμένες, συγχυσμένες, νευριασμένες, οργισμένες. Όπως και να 'χει, είναι σκέψεις. Είναι φούσκες. Σκέψεις. Φούσκες.

Οι σκέψεις σε βαραίνουν. Εύκολα. Ιδιαίτερα αν είναι κάποιο πρόβλημα που σε βασανίζει. Το τι σκέψεις κάνεις σε χαρακτηρίζει. Ως σκεπτόμενο άνθρωπο, ως χαζό, ως αστείο, ως χαρούμενο, ως απαισιόδοξο, ως θλιμμένο.

Φούσκες. Φούσκες κάνουν τα παιδάκια. Να παίζουν. Κάνουν ίσως και κάποιοι ταχυδακτυλουργοί, κάποιοι τεχνικοί εφέ. Αλλά είναι παιδικές. Αστείες, παιχνίδι.

Σκέψεις - Φούσκες.

Κάνε τις σκέψεις σου φούσκες. Καν'τες παιχνίδι. Κάν'τες ανάλαφρες να γίνουν σαν φούσκες. Κι αν είναι πολύ βαριές, είναι φού...εχμ, σκέψεις που σε βασανίζουν, σκάσ'τες, σα φούσκες! Βγάλε τις σκέψεις από το συνδυασμό και κράτα τις φούσκες!

Γιατί τις φούσκες τις παίρνει εύκολα ο αέρας, τις σκάει όποιος θέλει, και ξαναγίνονται εύκολα. Εκτός κι αν σου τελειώσει το σαπούνι. Και 'κει, μην ανησυχείς, βάζεις άλλο ;)

Ενώ οι σκέψεις, αυτές οι βαριές, αυτές των ενηλίκων, αυτές που είναι γεμάτες υποχρεώσεις, είναι βαριές, ασήκωτες, δεν χάνονται εύκολα. Μα αν γίνουν φούσκες, αν γίνουν παιδικές, ευθύς θα χαθούν και ευθύς θα ξαλαφρώσουν έστω και για λίγο τον βασανισμένο....ιδιοκτήτη τους! :)

Ξέρετε κάτι; Εγώ θα μείνω 'δω να κάνω φούσκες! =D

Iratus - Κάνω Φούσκες